САВОЛ: Ман аз як бародар пурсидам, ки оё мо бояд барои масеҳиёни сахт таъқибшуда дуо кунем, чунон ки аз ман хоҳиш карда буданд. Ҷавоби ӯ чунин буд: «Чаро? Дуои шахсе, ки аз шумо хоҳиш кард, кифоя аст. Инчунин, агар шумо як бор ба Худо дар бораи чизе, ки мепурсед, дуо кунед, ин кифоя аст – дигар барои он дуо накунед, зеро ин ба Худо эътимод надоштан аст.» Далели ӯ ба Марқӯс 11:24 асос ёфтааст, ки мегӯяд: «Ҳар чизеро, ки ҳангоми дуо кардан мепурсед, бовар кунед, ки онҳоро мегиред, ва онҳоро хоҳед дошт» (NKJV). Ман фикр мекунам, ки мо бояд борҳо аз Худо ҳамон чизро пурсем. Оё ман хато мекунам? Кӯмак кунед!
ҶАВОБ: Бародаре, ки ба шумо маслиҳат дод, ки барои як чиз зиёда аз як маротиба дуо накунед, Марқӯс 11:24-ро нодуруст истифода мебарад ва ба шумо маслиҳати бад медиҳад. Аз контексти худ гирифтани як ояти Китоби Муқаддас барои исботи чизе, ки дигар Навиштаҳо дастгирӣ намекунанд, дуруст нест.
Худованд ба мо дар бораи дуо бисёр дастурҳо додааст. Яке аз муҳимтаринҳо, ки ба саволи шумо кӯмак мекунад, дар Луқо 18:1-8 оварда шудааст. Ин порча мегӯяд:
Пас Ӯ ба онҳо масале гуфт, ки одамон бояд ҳамеша дуо кунанд ва дил набозанд, гуфт: «Дар шаҳре доваре буд, ки аз Худо наметарсид ва ба одам эҳтиром намегузошт. Акнун дар он шаҳр бевазане буд; ва ӯ назди ӯ омада, гуфт: ‘Барои ман аз душманам адолат бигир.’ Ва ӯ муддате намехост; аммо баъдтар ӯ дар дили худ гуфт: ‘Гарчанде ки ман аз Худо наметарсам ва ба одам эҳтиром намегузорам, аммо азбаски ин бевазан маро ташвиш медиҳад, ман ӯро интиқом мегирам, то ки бо омадани доимии худ маро хаста накунад.’» Пас Худованд гуфт: «Бишнавед, ки довари беинсоф чӣ гуфт. Ва оё Худо интиқоми интихобкардагони Худро, ки шабу рӯз ба Ӯ фарёд мезананд, намегирад, гарчанде ки Ӯ бо онҳо сабр мекунад? Ман ба шумо мегӯям, ки Ӯ онҳоро зуд интиқом мегирад. Аммо, вақте ки Писари Одам меояд, оё Ӯ дар замин имонро пайдо мекунад?» (Луқо 18:1-8)
Сабаби додани ин масал аз ҷониби Худованд дар ояти 1 оварда шудааст: Ӯ мехост ба пайравони худ таълим диҳад, ки «одамон ҳамеша бояд дуо кунанд ва дил набозанд.» Ӯ қайд кард, ки довар ниҳоят ба илтимосҳои такрории бевазан дода шуд, ва Худо бешубҳа барои интихобкардагони худ – истилоҳе, ки барои имондорон истифода мешавад – «ки шабу рӯз ба Ӯ фарёд мезананд» низ ҳамин тавр хоҳад кард (Луқо 18:7).
Принсипи дигари муҳим дар ин робита дар Луқо 11:8 оварда шудааст, ки мегӯяд: «аз сабаби истодагарии ӯ ба ӯ ҳар қадар, ки лозим аст, медиҳад.» Ояти навбатӣ идома медиҳад: «Бипурсед, ва ба шумо дода хоҳад шуд» (Луқо 11:9).
Дар 2 Қӯринтиён 12:1-9 мо мехонем, ки чӣ тавр ҳавворӣ Павлус се маротиба дуо кард, то ки хори дар ҷисми ӯ бартараф карда шавад. Ин ба ӯ дода шуда буд, то ӯро аз баланд шудан аз таҷрибае, ки ӯ аз ба Биҳишт бурда шудан ва шунидани чизҳое, ки ифода карда намешуданд, дошт, нигоҳ дорад. Худо Павлусро барои ин дуоҳо сарзаниш накард, балки ба ҳавворӣ гуфт, ки файзи Ӯ барои ӯ кифоя аст.
Беҳтарин намунаи ҳама Худованди мо Исо аст. Шаби пеш аз маслуб шуданаш, каме пеш аз он ки Ӯро асир гирифтанд ва ба таври бад ва беадолатона муносибат карданд, Исо шогирдони худро ба боғи Ҷатсамонӣ, дар кӯҳи Зайтун берун аз Ерусалим бурд. Ҳар як Инҷил ба мо як қисми он чизеро, ки дар он ҷо, хеле дер он шаб рӯй дод, нақл мекунад.
Ба Матто 26:36-56 нигоҳ карда, мо мебинем, ки Исо ба ин боғ рафт ва аксари шогирдонро дар назди даромадгоҳ гузошт (Матто 26:36). Ӯ Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо худ ба боғ бурд ва аз онҳо хоҳиш кард, ки бо Ӯ бедор бошанд (Матто 26:37-38). Сипас дар ояти 39 Ӯ «каме дуртар рафт ва ба рӯи худ афтод ва дуо кард.» Дар ояти 42 Ӯ «боз бори дуюм» рафт ва дубора дуо кард. Каме баъдтар Ӯ боз як бор рафт ва ҳамон чизро «бори сеюм» дуо кард, чунон ки дар ояти 44 сабт шудааст. Шогирдони Ӯ натавонистанд бедор монанд ва бо Ӯ бедор бошанд. Худованд дар азоби бузург дуо кард, аммо танҳо моҳияти асосии дуоҳои Ӯ ба мо дода шудааст. Ӯ муддати тӯлонӣ дуо кард, ва Ӯ намунаи комили мо дар ҳар ҷиҳат аст!
Бо Ӯ ҳамчун Намунаи мо, инчунин Муаллими мо, мо хато карда наметавонем. Бигзор мо Ӯро пайравӣ кунем ва ба Худои дуошунаванда ва дуоҷавобдиҳандаи худ самимона ва боғайратона дуо кунем!
