САВОЛ: Чаро Дониёл дар Дониёл 2:23 аз «ман» ба «мо» мегузарад?
«Ман Туро шукр ва ҳамду сано мегӯям, эй Худои падаронам; Ту ба ман ҳикмат ва қудрат додаӣ, ва акнун ба ман он чиро, ки мо аз Ту хостем, ошкор кардаӣ, зеро ки Ту ба мо талаби подшоҳро ошкор кардаӣ» —Дониёл 2:23 NKJV
ҶАВОБ:
Барои он ки ин оятро дар заминаи худ гузорем, бояд қайд кунем, ки дар охири боби 1 Худованд Дониёл ва дӯстонашро барои садоқаташон мукофотонид, зеро онҳо барои хидмат ба подшоҳи Бобил таълим мегирифтанд. Ӯ ҳатто ба Дониёл дар ҳама рӯъёҳо ва хобҳо фаҳмиш дода буд. Дар аввали боби 2, подшоҳ Набукаднессари Бобил, тавонотарин подшоҳи замони худ, доноёни худро дар соҳаҳои мухталифи ғайббинии бутпарастӣ – ҷодугарон, ситорашиносон, афсунгарҳо ва халдониён – ба назди худ даъват кард. Ӯ ба онҳо амр дод, ки хоберо, ки дида буд ва ӯро чунон ба ташвиш оварда буд, ки хобаш намебурд, таъбир кунанд. Вақте ки онҳо аз ӯ хоҳиш карданд, ки хобашро ба онҳо гӯяд, ӯ ба онҳо амр дод, ки ҳам хоб ва ҳам таъбири онро ба ӯ гӯянд. Онҳо ҷавоб доданд, ки бе гуфтани хоб онро таъбир карда наметавонанд. Подшоҳ баъд ба онҳо гуфт, ки агар онҳо ин корро накунанд, ҳамаи доноён қатл карда мешаванд.
Дониёл, албатта, дар байни доноёни подшоҳ набуд, аммо ӯ ва дӯстонаш аз аввалинҳое буданд, ки бояд қатл карда мешуданд. Бо ин маълумот рӯ ба рӯ шуда, дар ояти 16-и ин боб, Дониёл аз подшоҳ вақт хост, то ӯ метавонад ба ӯ хобаш ва таъбири онро гӯяд. Дониёл баъд ба хонаи худ рафт ва вазъиятеро, ки дар он буданд, бо се дӯсташ нақл кард ва хоҳиш кард, ки «аз Худои осмон дар бораи ин сир марҳамат биҷӯянд, то Дониёл ва ёронаш бо дигар доноёни Бобил нобуд нашаванд» (ояти 18).
Дониёл ва дӯстонаш якҷоя дуо карданд. Худованд дуои онҳоро бо ошкор кардани ҳам хоби подшоҳ ва ҳам маънои он ба Дониёл иҷобат кард. Пеш аз он ки ба назди подшоҳ давад, Дониёл таваққуф кард, то Худовандро барои бо файз иҷобат кардани на танҳо дуои ӯ, балки дуои онҳо шукр гӯяд, зеро онҳо якҷоя дуо карда буданд. Дониёл, албатта, метавонист он чиро, ки Худованд ба ӯ ошкор карда буд, бо дӯстонаш нақл кунад.
Мо Худои аҷибе дорем, ки дуоҳоро иҷобат мекунад. Ҳамчун масеҳиён, мо метавонем мустақиман бо Худованд Исо сухан гӯем. Инчунин, мо имтиёз дорем, ки ба Худои Падар муроҷиат кунем, ба назди Ӯ бо номи Исо оем. Инро мо метавонем ба таври инфиродӣ ё якҷоя бо дигар имондорон анҷом диҳем. Вақте ки мо ба таври инфиродӣ дуо мекунем, албатта мегӯем: «Ман дуо мекунам...» «Ман хоҳиш мекунам...» ё «Ман Туро шукр мегӯям.» Вақте ки якчанд масеҳӣ ҳамфикр ҳастанд ва мехоҳанд якҷоя дуо кунанд, як нафар бояд дар як вақт дуо кунад. Азбаски ӯ на танҳо аз номи худ, балки аз номи дигарон дар гурӯҳ дуо мекунад, ӯ бояд гӯяд: «Мо дуо мекунем...» «Мо хоҳиш мекунем...» ё «Мо Туро шукр мегӯем»; ва вақте ки ӯ тамом мекунад, ҳама бояд якҷоя ризоияти худро бо гуфтани «Омин» баён кунанд.
Мо пайваста имондоронро мебинем, ки дар « Аъмоли Ҳаввориён» якҷоя дуо мекунанд. Худованд инчунин дар 1 Қӯринтиён 14 ба мо дастур медиҳад, ки чӣ тавр корҳо бояд ба таври худотарсона анҷом дода шаванд, вақте ки мо ҳамчун ҷамъомаде, ки ба Худованд Исо ҷамъ омадаем, якҷоя ҳастем. Ин дастур, албатта, барои ҳар вақте, ки масеҳиён якҷоя дуо мекунанд, мувофиқ аст. Онҳо бояд як нафар дар як вақт ба таври муназзам ва фаҳмо дуо кунанд, то ҳама метавонанд якҷоя дар баён кардани ризоияти худ, бо гуфтани «Омин», бо он чи дар дуо гуфта шудааст, ҳамроҳ шаванд.
Ин имтиёз аст, ки бо дигарон якҷоя дуо кунем. Биёед аз намунаи Дониёл пайравӣ кунем ва Худовандро барои дуои иҷобатшуда шукр гӯем, эътироф кунем, ки Ӯ на танҳо дуои манро , балки дуои моро иҷобат кардааст. Худоро шукр, ки Ӯ дуоҳои онҳоеро, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, мешунавад ва иҷобат мекунад!
—Евгений П. Веддер, хурдӣ.
Вақте ки подшоҳи шарир Ҳиродус Яҳёи Таъмиддиҳандаро сар бурид, шогирдони воизи биёбонӣ маҷбур буданд, ки барои андӯҳи амиқи худ роҳе пайдо кунанд. Онҳо дар бораи шахсе фикр карданд, ки бештар таваҷҷӯҳ дорад ва фавран гӯши ҳамдардии Ӯро ҷустанд: онҳо
«рафта, ба Исо гуфтанд» (Матто 14:12).
Мо низ бояд дарк кунем, ки вақте бо андӯҳ ё ошуфтагӣ рӯ ба рӯ мешавем, бояд фавран рафта, дилҳои худро сабук кунем. Бисёр бори гарон бардошта мешуд, агар мо фавран ба Худованд эътимод мекардем ва бо дуо мекӯшидем, ки ҷавоби мушкилоти худро дар Каломи Ӯ пайдо кунем. —Фред Нимейер
