«Ва ман дар миёни онҳо мардеро ҷустам, ки деворро барқарор кунад ва дар шикастагӣ дар пеши ман барои замин истодагарӣ кунад, то ки онро нобуд накунам; аммо наёфтам.» (Ҳизқиёл 22:30) Худо онҳоеро меҷӯяд, ки дилҳояшон барои шафоат кардан дар пеши Ӯ омодаанд. Шафоаткунандагон дилҳое доранд, ки бо дили Худо ҳамоҳанг мебошанд. Онҳо аз он чизе, ки барои замини онҳо дар хатар аст, чунон огоҳанд, ки то даме ки барои гирифтани ҷавоби Худо лозим аст, дар пеши Худо меистанд. Аз ин рӯ, шумо ихтиёран шафоаткунанда намешавед. Худо шуморо ба хидмат мегирад.
Чаро мо тавре ки бояд шафоат намекунем? Шояд мо аз озмоиши Худо метарсем. Мо хавотирем, ки Худо шояд ба дуоҳои мо ҷавоб надиҳад. Аммо Худо ваъда медиҳад, ки агар мо талаб кунем, хоҳем гирифт (Матто 7:7). Мо шояд аз шафоат кардан даст кашем, зеро бовар дорем, ки корҳои ҳаёти ҳаррӯзаи мо аз дуо самараноктаранд. Исо огоҳ кард, ки бе Ӯ, мо ҳеҷ коре карда наметавонем (Юҳанно 15:5). Бе шиносоии наздик бо Худо ва иродаи Ӯ, ҳамаи меҳнатҳои мо бефоидаанд. Шояд мо аз шафоат кардан даст кашем, зеро дили Худоро нодуруст мефаҳмем. Исо бар шаҳри Ерусалим гирист, вақте ки барои он шафоат мекард (Матто 23:37). Агар мо дар ҳақиқат муҳаббати Худоро дар худ дошта бошем, мо худро маҷбур ҳис мекунем, ки аз номи онҳое, ки бо доварии наздики Ӯ рӯ ба рӯ мешаванд, ба Худо илтимос кунем.
Шафоат як кори танҳоӣ аст. Шояд рӯзҳои зиёд ё ҳатто солҳое бошанд, ки барои меҳнати шумо натиҷаҳои кам ба назар мерасанд. Аммо шафоаткунандагон метавонанд ягона шахсоне бошанд, ки дар байни оила ва доварии Худо, ё дар байни шахс ё миллат ва хашми Худо истодаанд.
