Ва ногаҳон бо фаришта лашкари фаровони осмонӣ пайдо шуд, ки Худоро ҳамду сано мегуфтанд ва мегуфтанд: «Шаъну шараф ба Худо дар баландтарин ҷой, ва дар рӯи замин сулҳ, некхоҳӣ ба одамон!» >Луқо 2:14
Вақте ки фаришта ба чӯпонон дар саҳро эълон кард, ки Худованд Исо дар Байт-Лаҳм таваллуд шудааст, мо мехонем, ки фариштагони дигар ба ӯ ҳамроҳ шуда, Худоро ҳамду сано мегуфтанд. Як фаришта хабар овард, аммо лашкари фариштагон ба ин эълони пурҷалол посух доданд. Мавзӯи онҳо дугона буд: ҷалол ба Худо ва сулҳ дар рӯи замин. Ин лашкари фаровони осмонӣ ба Худо дар баландтарин ҷой — яъне дар осмон — ҷалол доданд. Ва дар рӯи замин, дар канори дигари спектр, онҳо дар миёни одамон сулҳ эълон карданд.
Биёед аввалин аз ин ду мавзӯъро баррасӣ кунем — ҷалол ба Худо.
Таваллуди Худованд Исо ба Худо ҷалол овард, зеро он ба ҳаёте ишора мекард, ки Худои муқаддас ва одилонаро ҷалол медод. Вақте ки гуноҳ ба воситаи нофармонии як мард ба ҷаҳон ворид шуд, марг ва гуноҳ ба тамоми инсоният паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 5:12; 3:23). Ҳар гуна гуноҳ ба муқаддасӣ ва ҷалоли Худо таҳқир аст; чашмони Ӯ барои «дидани бадӣ хеле пок аст ва ба бадкорӣ нигоҳ карда наметавонад» (Ҳабаққуқ 1:13).
Аммо дар қалби Худо — пеш аз оғози замон — аллакай нақшае барои ҳалли мушкилоти гуноҳ вуҷуд дошт. Вақте ки пуррагии замон фаро расид, Худо Писари Худро фиристод (Ғалотиён 4:4) маҳз барои ин мақсад. Дар синни дувоздаҳсолагӣ, Худованд Исо метавонист бигӯяд: «Оё намедонистед, ки Ман бояд ба кори Падари Худ машғул бошам?» (Луқо 2:49). Дар чоҳи Сихар, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Хӯроки Ман иҷро кардани иродаи Он ки Маро фиристод, ва анҷом додани кори Ӯст» (Юҳанно 4:34). Дар Юҳанно 5:30 мо мешунавем, ки Ӯ мегӯяд: «Ман иродаи Худро намеҷӯям, балки иродаи Падареро, ки Маро фиристод,» ва боз дар Юҳанно 6:38, «Зеро Ман аз осмон фуруд омадаам, на барои иҷро кардани иродаи Худам, балки иродаи Он ки Маро фиристод.»
Сипас, дар Юҳанно 17:4, каме пеш аз Салиб, Худованди мо эълон кард: «Ман Туро дар рӯи замин ҷалол додам. Ман кореро, ки Ту ба Ман додӣ, анҷом додам.» Ва дар ҳоле ки дар Салиб буд, Ӯ бо пирӯзӣ эълон кард: «Анҷом ёфт» (Юҳанно 19:30)!
Бо омадан ба ин ҷаҳон, бо зиндагии комил ва бо марги комил, Ӯ ба Худо дар баландтарин ҷой ҷалол овард. «Худо дар Ӯ ҷалол дода шудааст» (Юҳанно 13:31)! Тааҷҷубовар нест, ки дар таваллуди Худованди мо Исои Масеҳ осмон пур аз ҳамду сано буд!
Лаҳзаи имрӯза: >Дар миёни серкории зиндагӣ, мо бояд таваққуф кунем ва барои фиристодани Писари Худо ба ҷаҳон барои наҷот додани мо ва овардани мо ба назди Худаш ба Худо ҳамду сано гӯем.
