САВОЛ: Чаро Китоби Муқаддасро мехонем?
ҶАВОБ:
Калимаи “Библия” аз калимаи юнонии “китобҳо” гирифта шудааст, дар ҳоле ки калимаи “Навиштаҳо” аз лотинӣ гирифта шуда, ба “навиштаҳо” ишора мекунад. Китоби Муқаддас таърихи интихобии муносибатҳои Худо бо инсоният байни офариниш ва асри якуми милодӣ мебошад. Ин маҷмӯаи 66 китоб ва номаҳоест, ки дорои ягонагии назаррас мебошанд; онҳо дар тӯли на камтар аз 1500 сол аз ҷониби 40 марди дини яҳудӣ ва масеҳӣ навишта шудаанд.
Китоби Муқаддас “Каломи Худо” номида мешавад (1 Таслӯникиён 2:13 NIV), зеро нависандагон “аз Худо сухан гуфтанд” ва калимаҳоеро, ки Худо ба онҳо дода буд, навиштанд (2 Петрус 1:20-21). Ин номаи (ё китоби) Худо ба мост. Дар забони аслӣ, “ҳамаи Навиштаҳо аз илоҳӣ илҳом гирифта шудаанд” (2 Тимотиюс 3:16).
Ду таълимоти асосии Китоби Муқаддас “Қонун” ва “Инҷил” мебошанд. Дар Қонун Худо ба инсон мегӯяд, ки чӣ кор кунад ва чӣ кор накунад. Мақсади асосии Қонун нишон додани гуноҳи мост, ки сазовори ҷазои абадии Худост. Инҷил ба мо хушхабари наҷоти моро дар Исои Масеҳ мегӯяд. Калимаи “Инҷил” як калимаи қадимии англисӣ аст, ки маънои “хушхабар” дорад. Мақсади Инҷил нишон додани Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ ва овардани мо ба имон ба Ӯст.
Китоби Муқаддас сирри ҳаёти абадиро ошкор мекунад; он дорои “калимаҳои ҳаёти абадӣ” мебошад, ки метавонанд сарнавишти абадии моро аз дӯзах ба осмон тағйир диҳанд (Юҳанно 6:68). Китоби Муқаддас имон ба Исоро илҳом мебахшад (Румиён 10:17); он навишта шудааст, то ки мо ба Исои Масеҳ ҳамчун Писари Худо имон оварем ва ба Ӯ эътимод кунем (Юҳанно 20:30-31; 2 Тимотиюс 3:15).
Ғайр аз ин, Китоби Муқаддас боэътимодтарин манбаи рушди рӯҳонӣ, рӯҳбаландӣ, дарсҳои ҳаёт ва ақли солим мебошад (Аъмол 20:32; Румиён 15:4; 2 Петрус 3:1-2). Он инчунин барои пешниҳоди дастурҳо барои фаъолиятҳои корпоративии мо ҳамчун Калисо ва огоҳиҳо оид ба рафтори номуносиб барои масеҳиён навишта шудааст (1 Қӯринтиён 4:14; 10:11; 1 Тимотиюс 3:14-15).
Тамоми Китоби Муқаддас “барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст”, то ки ҳар як имондор “барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошад” (2 Тимотиюс 3:16-17). Он ба мо дар бораи Худо ва мақсади Ӯ таълим медиҳад ва моро ба тарзи ҳаёте равона мекунад, ки ба Худо писанд аст ва агар ба Ӯ итоат кунем, мукофотбахш аст. Мо бояд онро тафтиш кунем (Аъмол 17:11), аз ёд кунем (Такрори Шариат 6:6-9; Забур 119:11) ва бихонем (1 Тимотиюс 4:12-13). Чӣ тавре ки бадани мо аз ғизое, ки мехӯрем, сохта мешавад, ақли мо аз фикрҳое, ки мо азхуд мекунем, сохта мешавад. Мо бояд он чизеро, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, иҷро кунем (Яъқуб 1:22-24), зеро ба он бояд итоат кард (Матто 7:24).
Китоби Муқаддас мисли нуре равшанӣ мебахшад, ки ба мо дар дидан ва фаҳмидан кӯмак мекунад (Забур 119:105). Он инчунин мисли тухмест, ки ҳаёт дорад ва мерӯяд (Луқо 8:11), ва шамшерест, ки дар муборизаи мо бар зидди Шайтон кӯмак мекунад (Луқо 4:1-13; Эфсӯсиён 6:17; Ибриён 4:12). Ин тасвирҳо аҳамияти Китоби Муқаддасро нишон медиҳанд; он на танҳо як китоби дигар аст. Масалан, вақте ки Навиштаҳо пас аз гум шудани зиёда аз 50 сол дубора кашф шуданд, эҳёшавӣ ба амал омад. Подшоҳ Йӯшиё мардумро водор кард, ки ба онҳо итоат кунанд; онҳо бутпарастиро қатъ карданд, Иди Фисҳро барқарор карданд ва аз фолбинон ва рӯҳпарастон халос шуданд (2 Подшоҳон 22:8-23:25; 2 Вақоеънома 34:11-35:19).
Пас, барои мухтасар ҷавоб додан ба ин савол, мо Китоби Муқаддасро мехонем, зеро он беназир аст – он китоби наҷотбахш, ҳаётбахш аст – муҳимтарин китобест, ки мо ҳамеша мехонем.
“Ҳамаи Навиштаҳо аз илоҳӣ илҳом гирифта шудаанд ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид мебошанд, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз бошад.” 2 Тимотиюс 3:16-17
