САВОЛ:
Чаро Шайтон бештар ҳангоми интизории ҷавоби дуои ман аз ҷониби Худо ҳамла мекунад?
ҶАВОБ:
Шайтон, ки дар байни номҳо ва унвонҳои дигари худ дар Эфсӯсиён 2:2 (NKJV) «мири қудрати ҳаво» номида мешавад, душмани деринаи Худост. Ӯ наметавонад мустақиман бо Худо мубориза барад, аммо ӯ аксар вақт кӯшиш мекунад, ки ҳамлаҳои пинҳонӣ анҷом диҳад. Масалан, ба назар мерасад, ки ӯ кӯшиш кард, ки Худованд Исо ва шогирдони Ӯро ғарқ кунад, вақте ки онҳо шабона аз баҳри Ҷалил мегузаштанд – Худованд дар қаиқ дар болишт хобида буд. Мавҷҳо ба қаиқ мезаданд ва он аз об пур мешуд, вақте ки шогирдон аз тарси худ Ӯро бо ҳаяҷон бедор карда, фарёд заданд: «Устод, оё ба Ту фарқ надорад, ки мо ҳалок мешавем?» (Марқӯс 4:38).
Худованд Исо дигар дар рӯи замин шахсан ҳузур надорад. Шайтон ҳоло кӯшиш мекунад, ки ба онҳое ҳамла кунад, ки ба Худованд тааллуқ доранд, ба онҳое, ки мавзӯи муҳаббати Ӯ ҳастанд. Агар ӯ метавонад ба онҳо зарар расонад, ӯ то ҳадди ниҳоии он чизе, ки Худо иҷозат медиҳад, хоҳад рафт. Мо инро дар достони Аюб мебинем (Аюб 2:6-7). Душман кӯшиш мекунад, ки имони мӯъминро ба Худо, ба муҳаббати Худо, ба некии Ӯ, ба қудрати Ӯ ва ба он, ки Худо ғамхорӣ мекунад, такон диҳад. Аз ин рӯ, вақте ки мо интизори ҷавоби дуоҳои худ аз ҷониби Худо ҳастем, Шайтон ҳар кӯшишро бар зидди мо хоҳад кард.
Ҳангоме ки мо интизорем – аксар вақт бесаброна – ӯ ҳамла мекунад. Ҳамлаҳои ӯ метавонанд бераҳмона бошанд ва онҳо метавонанд муддате муваффақ бошанд. Дониёл як бор маҷбур шуд 21 рӯз интизор шавад, дар ҳоле ки яке аз девҳои пурқудрати Шайтон бо фариштае, ки бо ҷавоби дуои ӯ фиристода шуда буд, мубориза мебурд. Мо дар бораи ин дар Дониёл 10 мехонем. Тасодуфан, вақте ки мо дар бораи Шайтон сухан меронем ё чизеро ба ӯ нисбат медиҳем, эҳтимол ин Шайтон шахсан нест, ки ҳар чизе ки бошад, мекунад. Ӯ метавонад танҳо дар як вақт дар як ҷой бошад ва эҳтимол бо сайди хеле калонтар аз шумо ва ман машғул аст. Ба ҷои худ, Шайтон як лашкари бузурги девҳо, фариштагони афтода дорад, ки барои ӯ ва бо ӯ кор мекунанд.
Сабр фазилат нест ки ба мо табиӣ бошад. Сабр яке аз ҷанбаҳои самараи Рӯҳ дар Ғалотиён 5:22-23 мебошад. Ин як ҷузъи сабр аст. Тобоварӣ дигар аст. Мо, одатан, дар ҷаҳони босуръат зиндагӣ мекунем. Хусусан дар Амрико мо хӯроки зуд, хидмати зуд ва қариб ҳама чизи дигарро зуд дӯст медорем! Худоро шитофтан мумкин нест. Ӯ бо суръати хирадмандонаи худ ҳаракат мекунад. Аз ин рӯ, вақте ки мо интизори ҷавоби дуоҳои худ ҳастем, Шайтон кӯшиш мекунад, ки аз фурсат пурра истифода бурда, ба мо ҳамла кунад ва моро рӯҳафтода созад. Ӯ мехоҳад, ки мо фикр кунем, ки Худо ба мо таваҷҷӯҳ надорад, Худо ба мо ғамхорӣ намекунад, ё ҳатто Худо вуҷуд надорад. Аммо мо кистем, ки ба Худо бигӯем, ки шитоб кунад, ба ибораи дигар, ки Ӯ бояд мувофиқи ҷадвали мо кор кунад? Биёед дар хотир дорем, ки Худо Худост!
Шайтон дудила намешавад, ки моро водор созад, ки ба муҳаббати Худо шубҳа кунем, вақте ки мо интизори ҷавоби дуоҳои худ ҳастем. Ӯ мехоҳад, ки мо бо худ машғул бошем, дар ҳақиқат, бо ҳар чизе ба ҷуз муҳаббат ва некии Худо ва Падари мо. Ӯ заъфҳои моро медонад ва дудила намешавад, ки онҳоро ба мо нишон диҳад. Ӯ шубҳаҳоро мекорад ва кӯшиш мекунад, ки имонро аз роҳ барорад ё нобуд созад. Фиребгар оқил ва воқеъбин аст ва ӯ метавонад ҳамчун шери ғуррон ё ҳамчун фариштаи нур ояд, ҳар чизе ки ӯ ҳис мекунад, ки моро нороҳат мекунад ва чашмони моро аз Худованд дур мекунад.
Агар Шайтон моро машғул карда тавонад бо корҳои нодуруст ё корҳое, ки Худовандро нохуш мекунанд, ин метавонад сабабе бошад, ки дуоҳои мо беҷавоб мемонанд. Забур 66:18 ба мо ошкоро мегӯяд: «Агар ман дар дили худ бадӣ дошта бошам, Худованд намешунавад». Қисми зиёди забур шаҳодати равшане медиҳад, ки Худованд дуои забурнависро шунида ва ҷавоб додааст, аммо ин оят ба мо принсиперо нишон медиҳад, ки чаро дуоҳо баъзан ҷавоб дода намешаванд.
Мо дар Матто 4 ва Луқо 4 мебинем, ки вақте Шайтон омад ва Худованд Исоро дар биёбон дар оғози хидмати Худованд васваса кард, Шайтон Навиштаҳоро медонад ва кӯшиш мекунад, ки онро барои мақсадҳои бадхоҳона ё бениҳоят бади худ таҳриф ва истифода барад. Ӯ ҷуръат дошт, ки Навиштаҳоро барои васваса кардани Худованд Исои Масеҳ истифода барад; мо набояд ҳайрон шавем, ки ӯ Каломи Худоро ҳангоми ҳамла ба мо нодуруст истифода мебарад.
Ҳангоме ки мо Китоби Муқаддаси худро мехонем мо борҳо хоҳем ёфт, ки Худо Худои шунавандаи дуо ва ҷавобдиҳандаи дуост. Ба кӯшишҳои Шайтон барои мубориза бо ин факт аҳамият надиҳед. Худо моро дӯст медорад ва беҳтаринро барои мо мехоҳад, аммо Ӯ ба дуо ба тавре ҷавоб хоҳад дод, ки ба номи Ӯ ҷалол оварад. Марто ва Марям чӣ фикр карданд, вақте ки Худованд фавран ба кӯмаки онҳо наомад, пас аз он ки онҳо ба Ӯ хабар доданд, ки бародарашон, ки Худованд ӯро мисли онҳо дӯст медошт, бемор аст? Ёир чӣ фикр карда буд, вақте ки Исо, дар роҳ ба хонаи ӯ, ки духтараш дар ҳолати марг буд, вақт ҷудо кард, то бо зане, ки ба домани либоси Ӯ даст расонида буд, шифо ёфта буд ва дур мешуд, муносибат кунад? Фикрҳо ва роҳҳои Худо ба андозае аз мо баландтаранд, ки осмон аз замин баландтар аст!
Забурҳоро хонед. Бисёре аз онҳо эҳсосоти амиқи мӯъминонро ифода мекунанд, ки дар ниёзи худ ба Худованд фарёд мезаданд. Аксар вақт дида мешавад, ки чӣ гуна душман ҳамла мекунад, кӯшиш мекунад, ки рӯҳафтода созад. Худо тағйир намеёбад. Ӯ вафодор аст. Навиштаҳо ба мо инро таълим медиҳанд ва мо онро аз сар гузаронидаем – номи Ӯро ситоиш кунед.
Аз ин рӯ, ба Худо итоат кунед. Ба иблис муқобилат кунед ва ӯ аз шумо мегурезад (Яъқуб 4:7).
Интизори Худованд бош; далер бош, ва Ӯ дили туро қавӣ хоҳад кард; Интизор бош, мегӯям, Худовандро! (Забур 27:14).
