«Зеро ки каломи Худо зинда ва фаъол ва тезтар аз ҳар шамшери дудама аст.» (Ибриён 4:12а NASB)Донишҷӯи масеҳӣ ба донишҷӯи дигаре, ки аз семинарияи либералӣ буд, шаҳодат медод. Вақте ки имондор оятеро иқтибос кард, семинарист гуфт: «Ман ба Библия бовар намекунам.»
Масеҳӣ ояти дигареро иқтибос кард, аммо бо ҷавоби «Ман ба шумо гуфтам, ки ба Библия бовар намекунам» рӯ ба рӯ шуд. Бори сеюм, ки масеҳӣ оятеро иқтибос кард, семинарист ба ҳаяҷон омад ва таркид,
«Ба ман Библияро иқтибос накунед. Ман аллакай ба шумо гуфтам, ки ба он бовар намекунам.»Он вақт имондор худро комилан ноумед ва шикастхӯрда ҳис кард. Ӯ фикр кард, ки ҳамчун ғолиби ҷон комилан ноком аст.
Тасодуфан, доктор Ҳ. А. Айронсайд он шаб меҳмони хонаи ӯ буд. Дар сари дастархон, донишҷӯи масеҳӣ таҷрибаи ноумедкунандаи худро дар бораи семинарист нақл кард.
Сипас ӯ аз доктор Айронсайд пурсид: «Вақте ки шумо кӯшиш мекунед ба касе шаҳодат диҳед ва ӯ ба шумо мегӯяд: 'Ман ба Библия бовар намекунам', шумо чӣ кор мекунед?» Доктор Айронсайд бо табассуми шодмон ҷавоб дод,
«Ман танҳо бештар аз он иқтибос мекунам.»Ин маслиҳати аъло барои ҳар як ғолиби ҷон аст. Вақте ки одамон мегӯянд, ки ба Библия бовар намекунанд, танҳо бештар аз он иқтибос кунед. Каломи Худо зинда ва пурқувват аст. Он ба одамон таъсир мерасонад, ҳатто вақте ки онҳо ба он бовар намекунанд.
Фарз кунед, ки ду мард дуэл мекунанд. Яке ба дигаре мегӯяд: «Ман бовар намекунам, ки шамшери шумо аз пӯлоди ҳақиқӣ аст.» Чӣ мешавад? Оё марди дуюм шамшери худро мегузорад ва шикастро эътироф мекунад? Ё ӯ дар бораи миқдори карбон ва чандирии металл як суханронии илмӣ медиҳад?
Бемаънӣ! Ӯ ба рақиби худ як зарбаи тез медиҳад ва ба ӯ имкон медиҳад, ки шамшер чӣ қадар ҳақиқӣ аст. Ҳамин тавр бо Библия. Каломи Худо шамшери Рӯҳ аст. Онро бештар истифода бурдан лозим аст, на дифоъ кардан. Он хуб метавонад худро дифоъ кунад.
Ман инкор намекунам, ки барои далелҳои илҳоми Навиштаҳо ҷойгоҳе ҳаст. Чунин далелҳо дар тасдиқи имони онҳое, ки аллакай наҷот ёфтаанд, мақсади арзишманд доранд. Дар чанд ҳолат онҳо ба одамон барои расидан ба имони наҷотбахш кӯмак мекунанд. Аммо умуман одамон бо мулоҳизаҳо ё далелҳои инсонӣ бовар намекунанд.
«Марде, ки бар хилофи иродаи худ бовар кардааст, ҳамон ақидаро дорад.»Одамон бояд бо Каломи пурқудрати Худо рӯ ба рӯ шаванд. Як ояти Навиштаҳо ба ҳазор далел меарзад.
Ин аҳамияти аз ёд кардани Навиштаҳоро таъкид мекунад. Агар ман оятҳоро аз ёд накарда бошам, Рӯҳ наметавонад онҳоро дар вақти муносиб бароварад. Аммо нуқтаи асосӣ ин аст, ки Худо ваъда надодааст, ки суханони маро эҳтиром кунад, аммо Ӯ ваъда додааст, ки суханони Худро эҳтиром кунад.
Аз ин рӯ, дар муносибат бо наҷотнаёфтагон, ман бояд шамшери Рӯҳро саховатмандона истифода барам ва бубинам, ки он бо мӯъҷизаи файз эътиқод ва табдилро ба вуҷуд меорад.
