Танҳо ибодат
«Исо ин суханонро гуфт, чашмони Худро ба осмон бардошт ва гуфт: «Падар, соат расидааст. Писари Худро ҷалол деҳ, то ки Писари Ту низ Туро ҷалол диҳад».» – Юҳанно 17:1 NKJV
Бо ин дуо, ки Юҳанно дар боби 17-и Инҷили худ сабт кардааст, мо дар замини муқаддас ҳастем. Он моро шоҳидони наздики муносибати маҳрамонаи Падари (абадӣ) ва Писари (абадӣ) мегардонад. Дар ин дуо, Худованд Исо низ ҳамчун Инсон ба Падар сухан мегӯяд, ки муқаддас ва одилона аст (оятҳои 11, 25). Ҳамин тариқ, Юҳанно 17 моро бо сирри Шахсияти Масеҳ – Худо ва Инсон дар Як, аммо фарқкунанда – ва бо сирри Сегонаи илоҳӣ (Як дар Се ва Се дар Як) шинос мекунад. Ҳамаи ин ба ғайр аз сирри илҳоми илоҳии Навиштаҳост, ки дар Юҳанно 17 ишора шудааст. Гарчанде ки мо ҳеҷ гоҳ ин асрорро пурра дарк нахоҳем кард, онҳо ба мо маълум карда шудаанд, то моро ба ибодати Падар ва Писар ташвиқ кунанд: танҳо ибодат!
Вақте ки мо ба ин боби аҷиб, Юҳанно 17, наздиктар менигарем, якчанд қатори ҳафт нуқтаро мушоҳида мекунем; ин барои омӯзиш ва мулоҳизаи минбаъдаи шумо гузошта шудааст. Дар Навиштаҳо, рақами ҳафт одатан он чизеро нишон медиҳад, ки комил ва бенуқсон аст. Ҳоло, нуқтаи назари ман ин аст, ки инро бешубҳа дар бораи ин дуо гуфтан мумкин аст: камолоти он боз як сабаби ибодати Худованд ва Худо ва Падари мост.
Бо назардошти шароите, ки Худованд дар он қарор дошт – дар роҳи Боғи Ҷатсамонӣ, ё шояд дар он – мо мушоҳида мекунем, ки Ӯ дар зери шароити душвор дар интизории салибе, ки дар пеши Ӯст, шикаста нашудааст. Эътимоди мутлақ ба Падар, муоширати комил бо Ӯ, муносибати ҳамоҳанг бо Ӯ ва вобастагии воқеӣ ба Ӯ, баъзе аз хусусиятҳое мебошанд, ки ин дуоро тавсиф мекунанд. Инро мо аз аввал мебинем, зеро мехонем, ки Ӯ чашмони Худро ба осмон бардошт. Наҷотдиҳандаи маҳбуб, бигзор мо аз намунаи Ту пайравӣ кунем!
Дар синни дувоздаҳсолагӣ, Худованд Исо гуфт: «Ман бояд ба кори Падари Худ машғул бошам» (Луқо 2:49). Сипас, дар оғози хидмати оммавии Худ, Ӯ худро ба манфиатҳои Худо пурра бахшида нишон дод (Луқо 4). Иблис натавонист Ӯро аз ин ҳадаф дур кунад, ҳарчанд Масеҳ аз ҷониби халқи Худ рад карда шуд – аз аввал (Юҳанно 1:11). Ҳоло, дар охири хидмати заминии Худ, Худованд, дар рӯҳи Худ, худро пас аз кори салиб мегузорад ва метавонад талаб кунад, ки Падар Писарро ҷалол диҳад, чунон ки Писар Падарро ҷалол дода буд (Юҳанно 17:1). Вақте ки мо ин дархостро бо ояти 5 муқоиса мекунем, мо метавонем ба бузургии Ӯ назар андозем. Дар он ҷо Ӯ хоҳиш мекунад, ки ҳамчун Инсон, дар ҳузури Падар, бо ҷалоле, ки Ӯ аллакай аз пеш аз бунёди ҷаҳон дошт, ҷалол дода шавад! Ҳамчун инсон, инҳо чизҳое мебошанд, ки барои мо «ҳайратангез» мебошанд. Аммо, ба ҷои танқиди Навиштаҳо, чунин масъалаҳо моро ба ибодат мебаранд.
Ба ҳаёти Худ дар рӯи замин нигоҳ карда, Худованд метавонист, одилона ва ростқавлона бигӯяд: «Ман Туро дар рӯи замин ҷалол додам. Ман кореро, ки Ту ба Ман додӣ, ба анҷом расонидам» (ояти 4). Суханони аҷиб, далелҳои аҷиб! Ин боз як сабаби ибодати Ӯст, дар ҳоле ки дар айни замон, ин суханон барои рӯҳбаландии мо навишта шудаанд, то ки мо аз Ӯ пайравӣ кунем ва худро ба иҷрои иродаи Худо дар ҳаёти худ бахшем. Инчунин бо кӯмаки Худованд, корҳоеро, ки оғоз мекунем, ба анҷом расонем; ва на танҳо онҳоро оғоз кунем, балки ба анҷом расонем ...
Ин дуои аҷиб моро инчунин ба лаззати минбаъдаи муносибати мо бо Падар ва Писар (ояти 3) муаррифӣ мекунад. Лаҳзае, ки мо имон овардем, ҳаёти абадӣ гирифтем (Юҳанно 3:16; Юҳанно 3:36а), ва Худованд Исо «ҳаёти абадӣ» аст (1 Юҳанно 5:20). Хоҳиши Худованд ин аст, ки мо ин муносибатро бо Ӯ ва бо Падар инкишоф диҳем ва аз ҳаёти абадие, ки Ӯ ба мо додааст, лаззат барем. Оятҳои 3-4-и Юҳанно 17 рисолати Масеҳро, ки бар тамоми ҷисм қудрат (ҳокимият) дорад (ояти 2) ва онро ба анҷом расонидааст, ҷамъбаст мекунанд. Мо метавонем воқеан бигӯем: рисолат ба анҷом расид.
Масъалаи дигари аҷиб ҳадаф ё сабаби ин рисолат аст. Он буд – ва ҳоло ҳам ҳаст – ки мо бо Падар ва Писар муошират дошта бошем ва пуррагии шодӣ дошта бошем (1 Юҳанно 1:3-4-ро хонед). Худо ҳамаи инро тавре тарҳрезӣ кардааст, ки мо ибодаткунандагони ҳақиқӣ бошем, «зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд» (Юҳанно 4:23). Танҳо ибодат!
Барои омӯзиш ва мулоҳизаи минбаъдаи шумо
Чанд ҳафт дар Юҳанно 17 (Рақамҳои оят дар поён оварда шудаанд.) 7 сархат 1-5 6-8 9-12 13-19 20-21 22-23 24-26 7 хусусият бо «Ман дорам» 4 4 6 8 12 14 18 7 дархост аз ҷониби Исо ба Падари Худ 1 5 9 13 20 21-23 24 7 маротиба Имондорон ба Писар «дода шудаанд» 2 6 6 9 11 12 24 7 маротиба «ҷалол додан» ё «ҷалол додан» 1 1 4 5 5 22 24 7 маротиба Писар бо худаш муайян карда шудааст 2 11 14-16 18 21 22 23 7 маротиба феъли «фиристодан» 3 8 18 18 21 23 25 7 маротиба «то ки онҳо бошанд» як 11 муқаддасшуда 19 як 21 як дар Мо 21 як 22 комилшуда 23 бо Ман 24
7 сархат 1-5 6-8 9-12 13-19 20-21 22-23 24-26
7 хусусият бо «Ман дорам» 4 4 6 8 12 14 18
7 дархост аз ҷониби Исо ба Падари Худ 1 5 9 13 20 21-23 24
7 маротиба Имондорон ба Писар «дода шудаанд» 2 6 6 9 11 12 24
7 маротиба «ҷалол додан» ё «ҷалол додан» 1 1 4 5 5 22 24
7 маротиба Писар бо худаш муайян карда шудааст 2 11 14-16 18 21 22 23
7 маротиба феъли «фиристодан» 3 8 18 18 21 23 25
7 маротиба «то ки онҳо бошанд» як 11 муқаддасшуда 19 як 21 як дар Мо 21 як 22 комилшуда 23 бо Ман 24
Ҳафт
Ҳафт рамзи камолот аст — аммо маънои он баъзан бад аст, гарчанде ки асосан хуб аст ... [Дар Ваҳй] ҳафт муроҷиат ба калисоҳо ба ҳамин монанд таърихи пурраи илҳомбахши калисоро медиҳанд. Ҳафт мӯҳр китобро комилан муҳофизат мекунанд. Дар ҳафт зарф [коса] «ғазаби Худо пур шудааст». Ҳафт рӯҳи бадтарине, ки рӯҳи нопок бо худ ҳамроҳ мекунад (Матто 12:45) намунаи маънои бад аст; ва ҳафт сари ҳайвон ... Дастоварди комили илоҳӣ мо метавонем ин рақамро ба маънои хуб қабул кунем. —Библияи рақамӣ,
