Гиряи шумо ҷавоб дода мешавад
Волидайн будан дар ҳар сурат чизи сабук нест. Будан волидони масеҳӣ мавқеи боз ҳам ҷиддӣ ва масъулиятнок аст.
Волидони масеҳӣ, ба фарзандони хурдсоли худ нигоҳ карда, дарк мекунанд, ки онҳо волидони ҷисми худ ҳастанд ва аз рӯи мерос фарзандони онҳо ҳамон табиати афтодаро доранд, ки онҳо дар худ медонанд. Бисёр вақт фарзандон ба он ҳавасҳо ва гуноҳҳое, ки волидон медонанд ва дар ҳолатҳои худ бо андӯҳ ва шарм таъкид кардаанд, майли қавӣ доранд. Аммо барои худ, волидони масеҳӣ таҷрибаи хушбахтонаи файзи Худо ва кори навсозии Рӯҳулқудсро дар дохили худ доштанд ва дар натиҷа онҳо табиати навро доранд. Бо Рӯҳе, ки ба онҳо ҳамчун имондорон дода шудааст, онҳо худро дар Масеҳ медонанд. Аммо, онҳо ҳатман инро дар бораи фарзандони худ тасдиқ карда наметавонанд ва онҳо ба таври возеҳ дарк мекунанд, ки таваллуди нав ва имон ба Масеҳ аз волидайн ба фарзанд интиқол дода намешавад. Чунин аст вазъият – вазъияте, ки боиси машқи амиқ ва ҷиддии дил мегардад.
Нозирон зуд-зуд ҳайрон мешаванд, вақте ки ҷавононе, ки дар хонаҳои хеле худотарс ба воя расидаанд, дар бехудоӣ машҳур мешаванд. Баъзан, дар мувофиқа бо далелҳо ва ишораҳои се дӯсти Айюб, пешниҳод карда мешавад, ки чунин вазъият бояд натиҷаи гуноҳи вазнин ё тарбияи нодуруст аз ҷониби волидон бошад. Аммо, мо бояд дар хотир дорем, ки ҳангоми табдил ёфтан бузургтарин гунаҳкорон метавонанд ба содиқтарин муқаддасон табдил ёбанд. Ин набояд боиси ҳайрат гардад. Фарзандон табиати одамиро аз волидони худ бо хусусиятҳои махсусан зишти он мерос гирифтаанд, ки агар файзи Худо намебуд, дар насли имондор ҳанӯз дида мешуд. Инро дар хотир дошта, волидон бояд то дахолати файзи Худо бо фарзандони худ идома диҳанд.
Волидони масеҳӣ аз Худо чӣ интизор шуда метавонанд?
Оё волидони масеҳӣ барои интизории чунин дахолат ягон асос доранд? Оё онҳо, дар миёни машқҳо ва андӯҳи дили худ, метавонанд дар интизории боэътимоди кори Худо, ки дар вақти муайяни худ боиси наҷоти бузург ва наҷотбахш барои фарзандони маҳбуби онҳо мегардад, истироҳат кунанд?
Мо ба ин саволи муҳим бо истинод ба сабти Инҷил ва қайд кардани ҳафт ҳолате, ки Худованд Исо аз ҷониби волидайн аз номи фарзанд муроҷиат карда шуд, ҷавоб медиҳем. Онҳо инҳоянд:
1. Духтари Ёир
(Матто 9; Марқӯс 5; Луқо 8). Духтар 12-сола буд ва аллакай дар назди Худо масъул буд. Падари ӯ, Ёир, сардори куништ буд ва фалокати наздик охирин буд: марги духтараш. Дар ин озмоиши бузург Ёир захираи худро дар муроҷиат ба Худованд ёфт. Ӯ шунида шуд, аммо марг пешгирӣ нашуд, чунон ки бешубҳа, ӯ бо имони кам ё зиёд интизор буд. Ҳодисаҳо барои монеъ шудан муттаҳид шуда буданд, аммо Худованд шароитро барои ҳифзи ҳаёти кӯдак тағйир надод. Бо файз, муроҷиати Ёир ба гӯшҳои беэътиноӣ наафтод; ба он бо пуррагии қудрат ҷавоб дода шуд, ки аз имони падар болотар буд: Духтари ҷавони ӯ ба ҳаёт баргардонида шуд.
2. Духтари зани канъонӣ
(Матто 15; Марқӯс 7). Волидайн дар ин ҷо як ғайрияҳудӣ аз насли лаънатӣ буд ва духтараш аз ҷониби дев сахт азоб мекашид. Вақте ки Худованд аз минтақаи Сур ва Сидон, як қалъаи шайтон (Ҳизқиёл 28:11-19) сафар мекард, ин зани бечора парвандаи фарзанди худро ба Исо овард. Вай фавран шунида нашуд. Худованд аз фурсати шиддати нигаронии амиқи модар истифода бурд, то дар рӯҳи ӯ ҳолати солим, фурӯтанӣ ва эътирофро ба вуҷуд орад. Вақте ки вай ҷои ҳақиқии худро гирифт ва имони худро ба бузургии саховати Ӯ, ки ба саги ғайрияҳудӣ, чунон ки вай аз рӯи Китоби Муқаддас буд, изҳор кард, вай хоҳиши пурраи дили худро ба даст овард: наҷоти духтараш. Муроҷиати ӯ самарабахш буд. Вай шунида шуд!
3. Девона, писари марде
(Матто 17; Марқӯс 9; Луқо 9). Ин ҳолат якчанд хусусиятҳои махсуси ҷолиб дорад. Дар набудани Худованд, ки дар он вақт дар кӯҳи Тағйири шакл буд, мард писари худро ба нӯҳ шогирди боқимонда овард. Онҳо девро берун карда натавонистанд ва дар бораи қудрати Устод шаҳодати ночиз доданд. Аз ин рӯ, падар, ки харобию саркашии девро, ки писарашро дар банд нигоҳ медошт, хеле хуб медонист, бо имони заиф ва ларзон ба Худованд наздик шуд ва гуфт: «Агар Ту коре карда тавонӣ, ба мо раҳм кун ва ба мо ёрӣ деҳ» (Марқӯс 9:22 KJV). Ин ба Худованд имконият дод, ки ду чизро нишон диҳад. Аввал қудрати олии Ӯ буд, ки аз имконияти муқовимат аз ҷониби душман комилан берун буд. Дев кори бадтарини худро кард, гӯё ки агар ӯ маҷбур мешуд, ки онро тарк кунад, ҷисми ин писари бечораро хароб мекард. Аммо, Худованд писарбачаро бардошт ва ӯро ба падараш дар саломатии комил супурд. Дуюм чизе, ки Худованд нишон дод, ин буд, ки ягона «агар», ки бо ягон имконият метавонист ба парванда ворид карда шавад, ба имони волидайн дахл дошт – касе, ки дархостро ба файз ва қудрати Ӯ равона карда буд. Ҷавоби бузурги Худованд – «Агар имон оварда тавонӣ, ҳама чиз барои имондор имконпазир аст» – пур аз рӯҳбаландӣ буд ва дар иртибот ба муроҷиати волидайн ба Исо барои наҷот ва баракати фарзанди худ дода шуд.
4. Кӯдакони хурдсол оварда шуданд, то Ӯ дастҳои Худро бар онҳо гузорад ва дуо кунад
(Матто 19; Марқӯс 10; Луқо 18). Ин ҳолат низ таваҷҷӯҳи хоса дорад. Кӯдакони мавриди назар хеле хурд буданд. «Кӯдакони хурдсол», «кӯдакони ҷавон», «тифлон» тавсифҳое мебошанд, ки дар Китоби Муқаддас оварда шудаанд. Ба мо бо ягон дақиқӣ гуфта нашудааст, ки онҳоро кӣ овардааст. Дар ҳар як Инҷил ин масъала бешахс гузошта шудааст. Эҳтимол волидон онҳоро овардаанд; агар аз ҷониби дигарон оварда шуда бошанд, ин танҳо қабули онҳоро аз ҷониби Худованд боз ҳам намоёнтар мекунад. Шогирдон, илова бар ин, ба дархост фаъолона мухолиф буданд, аммо «Ӯ онҳоро ба оғӯш гирифт, дастҳои Худро бар онҳо гузошт ва онҳоро баракат дод».
5. Модари фарзандони Забдой бо писаронаш
(Матто 20). Дар ин ҳолат «фарзандон» дигар ҷавон набуданд, балки мардони калонсол буданд. Онҳо ҳатто шогирдони эътирофшудаи Худованд, ҳаввориёни интихобшудаи Ӯ буданд ва ба охири давраи таълими худ аз ҷониби Худованд шахсан наздик буданд. Дархости модари онҳо ба наҷот ё баракати онҳо, ҳам ҷисмонӣ ва ҳам рӯҳонӣ, дахл надошт. Он ба пешрафт ва шарафи онҳо дар салтанати ояндаи ҷалоли намоён дахл дошт. Ифтихор ва шодии табиии модар аз писаронаш қаноатмандии худро аз дасти Ӯ меҷуст – ва рад карда шуд!
6. Писари бевазани Ноин
(Луқо 7). Хусусиятҳои махсус дар ин ҷо боз намоёнанд. Писари мурда марди калонсол ва ягона писари модараш буд, ва ӯ бевазан буд. Ҳеҷ сабте нест, ки зани бечора, бевазану гирён, ҳангоми вохӯрии ду издиҳом ягон муроҷиат карда бошад – марди мурда маркази яке; Масеҳ, Шоҳи Ҳаёт, маркази дигаре. Ҳарчанд аз лабони ӯ ҳеҷ фарёди кӯмак набаромад – шояд ҳатто аз шахсияти ҳақиқии Зиндагӣ бехабар буд – Ӯ ӯро дид. Ба ӯ раҳм карда, гуфт: «Гиря накун». Ӯ «тобутро ламс кард: ва онҳое, ки ӯро мебурданд, истоданд, ва Ӯ гуфт: Ҷавон, ба ту мегӯям, бархез. Ва он ки мурда буд, нишаст ва ба сухан гуфтан оғоз кард. Ва Ӯ ӯро ба модараш супурд».
Бо дидани гиряи модар, ки ба андӯҳи бевазан илова шуда буд, бо раҳмати бепоёни худ ламс шуда, бе дархост амал кард. Қудрате, ки ҳамеша хизматгори раҳмати Ӯ буд, наҷотеро ба амал овард, ки вай ҳеҷ гоҳ интизор набуд ва ашкҳои ӯро хушк кард.
7. Як ашрофзода, ки писараш дар Кафарнаҳум бемор буд
(Юҳанно 4). Дар ин ҷо боз бо илтиҷоҳои имон дучор мешавем. Падар шахсан ба назди Исо рафт ва аз Ӯ илтимос кард, ки биёяд ва писарашро шифо диҳад. Имони ҳақиқӣ бояд санҷида мешуд. Издиҳоми беимон танҳо бо аломатҳо ва мӯъҷизаҳо қаноатманд буд; имоне, ки танҳо ба намоишҳои намоён такя мекунад, имони ҳақиқӣ нест. Дар зери санҷиш ашрофзода илтиҷои худро дучанд кард ва сипас бо калимаи «Бирав; писарат зинда аст» дучор шуд. Дар ин ҷо имони ӯ пирӯз шуд, зеро бе ҳеҷ гуна намоиши хурдтарин, ки ба чашм писанд омад, мард Худовандро ба каломи Ӯ гирифт ва ба хона рафт. Ӯро дар роҳ хизматгоронаш бо хабари шодии шифо ёфтани писараш пешвоз гирифтанд, ки бо ногаҳонии мӯъҷизавӣ дар ҳамон соате, ки Исо каломи қудратро дар бораи ӯ гуфт, ба амал омада буд. Тааҷҷубовар нест, ки ин падар ва тамоми хонаводааш имон оварданд! Чизи қобили таваҷҷӯҳ ин буд, ки ӯ қаблан имон оварда буд, зеро имон гирифтани Ӯ ба каломи Ӯст – бовар кардан ба он чизе, ки Ӯ мегӯяд, зеро Ӯ мегӯяд.
Ҷавоб ба саволи мо
Мо ба таври мухтасар ин ҳафт ҳолати Инҷилро баррасӣ кардем, то ба саволи худ ҷавоби Китоби Муқаддас гирем. Савол, бояд дар хотир дошт, «Оё волидони масеҳӣ барои интизории дахолати Худо дар баракати фарзандони худ ягон асос доранд?» Ҷавоби шодӣ ин аст: «Бале, онҳо барои интизории он асоси фаровон доранд».
Оё фарзанди онҳо тифл аст? Худованд Исо тифлонро ба оғӯш гирифт ва онҳоро баракат дод. Оё ин ҳолат духтар ё писарест, ки аз қудрати шайтон азоб мекашад, ё ба марг наздик аст, ё воқеан дар марг аст, ё ҳатто писарест, ки ба синни мардӣ расидааст ва аз ҷониби марг ҳамчун тӯъмаи худ талаб карда шудааст ва ба ҳама чиз бепарвост? Дар ҳар як ҳолат Ӯ шунид ва наҷот дод.
Дуруст аст, ки дар як ҳолат ба сабаби шароитҳое, ки ба монеъ шудан иҷозат дода шуда буданд, таъхир ба амал омад. Дар дигаре, аввал бояд дар рӯҳи модари ғайрияҳудии азобдида кори худшиносии ростқавлона ба амал меомад. Мо инчунин сарзаниши нарми имони заиф ва ларзонро дар падари андӯҳгин дидем. Санҷиши имони хеле ҳақиқӣ, ки он метавонад боз ҳам равшантар зоҳир шавад, низ дар мисолҳои мо дида шуд. Ҳамаи ин муносибатҳои рӯҳонӣ бо волидон баъзе таъхирро талаб мекарданд. Аммо дар ҳар як ҳолат фарёди онҳо шунида шуд ва ба таври фаровон ҷавоб дода шуд.
Бо вуҷуди ин, як истисно вуҷуд дошт, ки боз ҳам намоёнтар буд, зеро онҳое, ки дархост мекарданд, аллакай пайравон ва хизматгорони муайяни Худованд буданд. Онҳо, дар ҳақиқат, ягона аз ҳафт нафар буданд, ки мо метавонистем инро бо итминон тасдиқ кунем, ва онҳо ягонаҳое буданд, ки бо радкунӣ дучор шуданд! Ба ҷои он ки барои баракат, шифо ва наҷот оянд, онҳо барои шараф ва имтиёз омада буданд! Ин сирри ноумедии онҳост, ва аз ин рӯ, истиснои ягона он аст, ки қоидаро исбот мекунад.
Мо, ки волидони масеҳӣ ҳастем, метавонем бо итминон ба зону нишаста, парвандаҳои фарзандони худро ба Худованд биёрем. Агар мо дархостҳои худро бо хоҳиши намоёнӣ ва ҷалоли онҳо биёрем, то ифтихор ва шодии табиии мо аз онҳо бо фарқ кардани онҳо дар ин ҷаҳон ё ҷаҳони оянда афзоиш ёбад, мо барои интизории амали Худованд асос надорем. Аммо агар мо фарзандони худро ба назди Ӯ биёрем, то ниёзи шадиди онҳо қонеъ гардад ва баракати онҳо ба амал ояд, Ӯ моро мешунавад. Шароитҳои гуногун аз ҷониби мо монеъ нахоҳанд шуд. Мо худамон метавонем яҳудиён ё ғайрияҳудиён, одамони имони кам ё имони ноқис, ё имони қавӣ бошем, ё ҳатто аз андӯҳ чунон ғарқ шуда бошем, ки ҳеҷ муроҷиати шунавоӣ накунем – ҳама як хел аст. Фарзандон метавонанд ҷавон ё пир бошанд, аз рӯҳ ё ҷисм азоб кашанд, ё ҳеҷ азобе надошта бошанд – ҳама як хел аст. Ӯ мувофиқи иродаи худ наҷот медиҳад. Ӯ баракат медиҳад. Ӯ инро дар вақти муайяни худ мекунад, то волидайн ва фарзандро ҳам рӯҳонӣ машқ диҳад ва баракат диҳад – ки ин метавонад маънои таъхирро дошта бошад; аммо Ӯ инро мекунад ва инро бо меҳрубонӣ мекунад, ҳатто онҳоро ба оғӯши муҳаббати худ гирифта, баракат медиҳад.
Ӯ дигар дар рӯи замин нест, ки дили волидайни андӯҳгин дар назди Ӯ фарёд занад: «Устод, аз Ту илтимос мекунам, ба писарам нигоҳ кун» – ё «духтарам», вобаста ба ҳолат. Ӯ дар осмон бо тамоми қудрат дар ихтиёри худ баланд бардошта шудааст. Аммо Ӯ дар раҳматҳои худ, чунон ки дар ҳама чизи дигар, бетағйир аст, «Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад як хел аст». Аз ин рӯ, фарёди шумо аз ҷониби Масеҳи бетағйир ва тағйирнопазир ба ҳамон тарзи бетағйир ҷавоб дода мешавад.
Оё ин кофӣ нест?
Аз ҷониби Ф. Б. Ҳол, мутобиқшуда″ } ]
