Дар давраи хидмати заминии худ мо мешунавем, ки Худованд Исо ба шогирдонаш мегӯяд, ки назди ғайрияҳудиён ё сомариён нараванд, балки назди гӯсфандони гумшудаи хонадони Исроил раванд (Мат. 10:5–6); ва ба зане, ки дар назди чоҳи Сихор буд, мегӯяд: «наҷот аз яҳудиён аст» (Юҳ. 4:22). Ин дар назари аввал аҷиб метобад, аммо Ӯ наҷотро ба миллати Исроил маҳдуд намекунад, балки равшан месозад, ки наҷот аз ин миллат хоҳад омад. Ваъдаи наҷот ҳамчун омадан аз насли Довуд, аз қабилаи Яҳудо пешгӯӣ шуда буд (Ирм. 23:5–6).
Яҳудиён Худованд Исоро рад карданд ва гӯё гуфтанд: «мо намехоҳем, ки ин мард бар мо ҳукмронӣ кунад» (Луқ. 19:14), ва дар радди худ Худованди ҷалолро маслуб карданд. Дар ҳокимияти худ, Худо ният дошт, ки ин маслубшавӣ воситаи худи пешниҳоди наҷот бошад, на танҳо ба Исроил, балки ба «ҳар кӣ номи Худовандро даъват кунад» (Аъмол 2:21). Супорише, ки Худованд Исо ба шогирдонаш дод, ин буд, ки «то ақсои замин» бошад (Аъмол 1:8).
Корнилюс, як ғайрияҳудӣ, ба ваъдаҳои Исроил даъво надошт, аммо ӯ аз Худо метарсид ва марди дуогӯ буд (Аъмол 10:1–2). Петрус назди ӯ фиристода шуд, то ҳақиқати Инҷили файзро тавассути Исои Масеҳ нақл кунад. Чӣ гуна дили ӯ бояд аз ҳамду сано ва ибодат лабрез мешуд, то бишнавад, ки чӣ гуна Худо Писари ягонаи Худро фиристодааст, то ҳамчун ҷонишини ӯ бимирад ва ӯро бо Худаш ба муносибат дарорад. Бигзор мо ҳеҷ гоҳ аз файзи Худо ҳайрон шуданро бас накунем ва ба дигарон дар бораи наҷоти бузурги Ӯ нагӯем!
