Қиссаи афтодани Довуд як қисми ғамангез, вале хеле омӯзандаи Навиштаҳост. Гуноҳи ӯ ва оқибатҳои дарозмуддати он барои мо як қатор дарсҳо доранд. Худо мехоҳад, ки мо аз хатогиҳои дигарон дарс гирем, то ҳадде ки як қисми назарраси Навиштаҳо ба ин қиссаи ғамангез бахшида шудааст.
Мо медонем, ки Довуд марде буд, ки ба дили Худо писанд омад, аз ин рӯ, агар ин ба ӯ рӯй дода бошад, мо низ аз чунин нокомӣ озод нестем: «бигзор он ки фикр мекунад, ки истодааст, эҳтиёт кунад, ки наафтад» (1 Қӯр. 10:12). Он чизе ки Довуд дар пинҳонӣ кард, чунон ошкоро шуд, ки барои душманони Худованд сабаби куфр гуфтан гардид — ва мо мебинем, ки имрӯз низ ҳамин чиз рӯй медиҳад. Бигзор мо дарк кунем, ки гуноҳҳои мо метавонанд оқибатҳои дуррас дошта бошанд, ки шарафи Худовандро паст мезананд ва ба бисёр одамон дар роҳ зарар мерасонанд.
Довуд ҳушёрии худро аз даст дод, ва ҳангоми васваса шудан, ба ҷои он ки онро фавран пеш аз он ки ба воқеият табдил ёбад, доварӣ кунад, ӯ дар бораи васваса мулоҳиза ронд ва худро бо он машғул кард, то ниҳоят ба он дода шуд. Ба мо огоҳӣ дода шудааст, ки агар дасти мо моро ба гуноҳ водор кунад, мо бояд онро бурем, на ин ки онро воситае гардонем, ки тавассути он ба ҳалокат афтем (Марқ. 9:43). Мо мебинем, ки гарчанде ки ӯ сазовори марг буд (2 Подш. 12:5–7), Довуд комилан ва бо файз бахшида шуд. Аммо оқибатҳое буданд, ки ӯ солҳои зиёд аз онҳо азоб мекашид (ояти 10). Масалан, вақте ки Довуд шунид, ки бо Тамар, духтараш, аз дасти бародари нимсолааш чӣ рӯй додааст, Довуд хеле хашмгин шуд, аммо ба назар мерасад, ки ӯ ҳеҷ коре накард (13:1–22). Оё нокомии худи ӯ ӯро дар муносибатҳо ва довариҳояш маъюб кард?
Гарчанде ки мо дар ҳаёти худ нокомиҳо дорем, бигзор мо бо иқрор кардани гуноҳҳои худ бо Худо оштӣ шавем, бахшишеро, ки Ӯ ваъда додааст, қабул кунем ва ҳаёти худро бо фурӯтанӣ мувофиқи Каломи Ӯ зиндагӣ кунем (1 Юҳ. 1:9).
