1 Шоул, ки ҳанӯз таҳдид ва қатл бар шогирдони Худованд меангехт, назди саркоҳин рафт
2 Ва аз ӯ номаҳо барои куништҳои Димишқ пурсида гирифт, то ки агар марде ё занеро аз пайравони ин тариқат биёбад, бандӣ карда, ба Ерусалим оварад.
3 Дар аснои роҳ, вақте ки ба Димишқ наздик омад, баногоҳ нуре аз осмон давродаври ӯ дурахшид;
11 Ба шумо, эй бародарон, эълон мекунам: Инҷиле ки ман башорат додаам, аз они одамизод нест;
12 Зеро ки ман онро на аз одамизод қабул кардаам ва таълим гирифтаам, балки ба василаи ваҳйи Исои Масеҳ.
13 Зеро шумо тарзи ҳаёти пештараи маро дар миёни яҳудиён шунидаед, ки ман Калисои Худоро аз ҳад зиёд таъқиб менамудам, ва онро несту нобуд мекардам,
14 Ва дар дини яхудӣ дар авлодам назар ба бисьёр ҳамсолони худ бештар комьёб будам, дар ҳолате ки барои ривоятҳои падаронам ниҳоятдараҷа ғайрат мекардам.
15 Аммо ҳангоме ки Худо, ки маро аз батни модарам баргузида, бо файзи Худ даъват кардааст, таваҷҷӯҳ намуд,
16 Ки Писари Худро дар ман ошкор созад, то ки Ӯро дар миёни ҳалқҳо башорат диҳам, — ман он вақт бо ҷисм ва хун машварат накардам,
17 Ва ба Ерусалим назди онҳое ки пеш аз ман ҳавворӣ буданд, нарафтам, балки ба Арабистон равона шудам ва боз ба Димишқ баргаштам.
18 Сонӣ, пас аз се сол, ба Ерусалим барои дидани Петрус рафтам ва понздаҳ рӯз назди ӯ истодам.
19 Аз ҳаввориён, ғайр аз Яъқуби бародари Худованд, каси дигарро надидаам.
20 Ва он чи ба шумо менависам, инак, ба ҳузури Худо, дурӯғ намегӯям.
21 Пас аз он ман ба кишварҳои Сурия ва Қилиқия равона шудам.
22 Аммо калисоҳои Масеҳ дар Яҳудо маро шаҳсан намешиноҳтанд,
23 Балки фақат шунида буданд, ки ҳамон шаҳсе ки як вақте онҳоро таъқиб менамуд, ҳоло имонеро башорат медиҳад, ки пештар онро несту нобуд мекард, —
24 Ва Худоро ба ҳотири ман мадҳ мегуфтанд.
11 Аммо вақте ки Петрус ба Антиёхия омад, ман шахсан ба ӯ мухолифат кардам, чунки ӯ айбдор буд.
12 Зеро, пеш аз он ки баъзе касон аз ҷониби Яъқуб биёянд, ӯ бо ғайрияҳудиён хӯрок мехӯрд; лекин вақте ки онҳо омаданд, аз тарси махтунон худро дур кашид ва канорагирӣ кард.
13 Бо якҷоягии ӯ яҳудиёни дигар ҳам риёкорӣ карданд, ба тавре ки Барнаббо низ саргарми риёкории онҳо шуд.
14 Аммо, чун дидам, ки онҳо мувофиқи ростии Инҷил рафтори рост намекунанд, дар ҳузури ҳама ба Кифо гуфтам: «Агар ту, ки яҳудӣ ҳастӣ, на ба тариқи яҳудиён, балки ба тариқи ғайрияҳудиён зиндагӣ мекунӣ, чаро ғайрияҳудиёнро маҷбур менамоӣ, ки ба тариқи яҳудиён рафтор кунанд?
15 Мо табиатан яҳудӣ ҳастем, на ин ки гуноҳкороне аз байни ғайрияҳудиён;
16 Лекин, чун донистем, ки одамизод на бо аъмоли шариат сафед мешавад, балки фақат бо имон ба Исои Масеҳ, — мо ҳам ба Исои Масеҳ имон овардем, то ки бо имон ба Масеҳ сафед шавем, на ин ки бо аъмоли шариат; зеро ки бо аъмоли шариат ҳеҷ ҷисме сафед нахоҳад шуд.
17 Аммо агар, дар Масеҳ сафед шудан хоста, худамон ҳам гуноҳкор бароем, — наход ки Масеҳ ҳизматгузори гуноҳ бошад? Ба ҳеҷ сурат!
18 Зеро, агар ман он чиро, ки хароб кардаам, аз нав ба вуҷуд оварам, ман худро ҷинояткор мегардонам.
19 Зеро ки ман ба воситаи шариат ба шариат мурдаам, то ки барои Худо зиндагӣ кунам.
20 Ман бо Масеҳ маслуб шудаам. Ва акнун на ман зиндагӣ мекунам, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад. Ва ин ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, ин яъне бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки Ӯ маро дӯст дошт ва Худро барои ман таслим кард.
21 Файзи Худоро ботил намекунам; зеро, агар сафед шудан ба воситаи шариат бошад, Масеҳ бар абас мурдааст».
Аъмоли Ҳаввориён 9:1–3 · Нома ба Ғалотиён 1:11–24 · Нома ба Ғалотиён 2:11–21 · KM92
Худованд Исо Шоул аз Тарсусро аз зулмот ба нур даъват кард. Пас аз муддате омӯзиш дар мактаби Худо, Ӯ ба ӯ вазифаи махсуси эълон кардани паёми наҷоти Худро ба яҳудиён ва ғайрияҳудиён супурд. Ӯ сухангӯи Худо шуд, ки ба бисёр ҷойҳо ва кишварҳо фиристода шуд ва ба Устоди нави худ бо садоқати бузург ва натиҷаҳои аҷиб хидмат кард. Шоул барои ин вазифа ихтиёрӣ набуд. Баръакс, ӯ тамоман розӣ набуд, балки имондоронро таъқиб мекард (Аъмол 9:1–3). Аммо дар вақти Худо, Худованд Исо Шоулро даъват кард ва ба ӯ рисолати муҳимтарини расули Ӯ буданро ба халқҳо дод. Ояти боло нишон медиҳад, ки Худо зарфи интихобкардаи Худро барои он вазифаи махсус омода кард, ки ин озмоиш ва омӯзиши минбаъдаро дар назар дошт (ниг. Ғал. 1:11–24). Дар Ерусалим, ӯ бо Петрус, Юҳанно ва Яъқуб, бародари нимсолаи Худованд, вохӯрд. Онҳо он чиро, ки Худо ба Павлус супурда буд, қабул карданд ва ҳамкории худро бо даъвати ӯ изҳор карданд ва ӯро дастгирӣ карданд. Аммо, вақте ки Петрус ба Антиохия ташриф овард ва рафтори ӯ хидмати Павлусро дар байни ғайрияҳудиён зери шубҳа гузошт, озмоиши сахт ба амал омад. Павлус тамоман кӯшиш намекард, ки одамонро хушнуд кунад, аз ин рӯ ӯ маҷбур шуд, ки Петрусро ошкоро сарзаниш кунад: «Ман ба ӯ рӯ ба рӯ муқобилат кардам, зеро ӯ маҳкум шуда буд» (Ғал. 2:11–21). Худо ин озмоишро иҷозат дод, то нишон диҳад, ки Павлус тасдиқи одамонро намеҷӯяд.
Дар ҳаёти мо, Худо моро месанҷад, ки ин барои боварӣ ҳосил кардан лозим аст, ки мо Ӯро хушнуд мекунем. Ҷомеае, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, худпарастӣ ва худписандиро тарғиб мекунад. Аммо дар мактаби Худо, мо меомӯзем, ки меъёрҳои Ӯро бо назардошти хушнуд кардани Ӯ татбиқ кунем. «Масъалаи дил, дили масъала аст» — чизе, ки Шоул бояд пеш аз он ки Худо ӯро барои хидмати худ истифода барад, меомӯхт. Дар бораи мо имрӯз чӣ гуфтан мумкин аст?
