Таъсиси Шоми Худованд мисли як ҷавоҳироти зебо дар заминаи сиёҳ аст, ки барои дилҳои онҳое, ки Худовандро дӯст медоранд, дар замоне, ки Ӯ аз ҷониби Исроил ва ҷаҳон ронда шудааст, гаронбаҳост.
Ноне, ки Худованд Исо мешиканад, рамзи ҷисми Ӯст, ки барои мо дода шудааст, ва он азоб ва марги Ӯро ба таври аҷиб тасвир мекунад. Дони гандум ба замин меафтад ва мемирад. Пас аз сабзидан, онро мебуранд, сипас кӯфта, ба орд табдил медиҳанд ва ба гармии оташ дучор мекунанд, то барои одамон ғизо таъмин кунанд. Аз умқ ва ранҷҳои азобҳои Ӯ мо қариб чизе намефаҳмем, аммо ёдоварии ин ва марги Ӯ дар шикастани нон аҳамияти амиқ дорад. Ӯ бо меҳрубонӣ хоҳиш мекунад, ки мо инро барои ёдоварии худ риоя кунем.
Коса дар бораи хуни рехтаи Ӯ сухан меронад, ки аломати қурбонии иҷрошуда аст, зеро шароб рамзи шодӣ аст, ки натиҷаи гаронбаҳои кори Масеҳ дар наҷот аст. Ин «косаи баракат аст, ки мо онро баракат медиҳем» (1 Қӯр. 10:16), ҳарчанд он ҳам натиҷаи азоб ва марг аст, зеро ангурро барои истеҳсоли шароб мекӯбанд. Дар ҳақиқат, шодии беандоза натиҷаи азобҳои бебаёни Худованди мубораки мост. Аз ин рӯ, мо Ӯро «бо шодӣ ва ғам омехта» ёд мекунем.
Худованд дар робита ба ин риояи гаронбаҳо тартиби дақиқ ва қоидаҳои муқарраршударо намедиҳад. Вақте ки дилҳо бо эҳтиром ба Ӯ тобеъанд ва аз ибодат ба номи мубораки Ӯ пур ҳастанд, метавонад эътимоди комил вуҷуд дошта бошад, ки Рӯҳи Худо онҳоро бо роҳи хирадмандона ва муназзами худ роҳнамоӣ хоҳад кард, то ба Писари мубораки Худо эҳтироми олӣ бахшанд.
