Ҳеҷ гоҳ дар таърихи ҷаҳон чизҳо бо чунин суръати барқӣ ҳаракат накардаанд. Дар даҳсолаи гузашта, мо шоҳиди тағйироте будем, ки фикр мекардем барои рушд садсолаҳо лозим аст. Одамон метавонанд бигӯянд: «Баъд чӣ мешавад?» ва «Ин ҳама ба куҷо мебарад?»
Дар нури Каломи Худо як ҳодисаи муайян ва яқини бузурге ҳаст, ки ба зудӣ — хеле зуд — меояд. Худованд Исо меояд! Ӯ дар ҳаво он фарёдро хоҳад дод, ки ҳамаи онҳоеро, ки бо хуни гаронбаҳои Ӯ ҳифз шудаанд, даъват хоҳад кард, то Ӯро дар абрҳо пешвоз гиранд ва Ӯро ба Хонаи Падар ҳамроҳӣ кунанд, то абад бо Ӯ ва мисли Ӯ бошанд (1 Тас. 4:16–17; 1 Юҳ. 3:2).
Оё дилҳои мо аз фикри дидани Он ки моро дӯст медорад ва барои мо мурд, ба ҳаяҷон меоянд? Оё дурнамои он ки ҳатто имрӯз Ӯ метавонад биёяд, дилҳои бечорагии моро аз шодиҳо ва ғамҳои ҷаҳон боло мебарад?
Пас, вақте ки мо дар ин ҷаҳон бо тамоми масъулиятҳои мактаб ва кор роҳ меравем, хоҳем дид, ки ҳолатҳое ҳастанд, ки мо бояд «ғолиб оем» (Рум. 12:21) ва дигар ҳолатҳое, ки мо бояд «истем» (Эфс. 6:13). Мо рӯзҳоеро, ки Худованд ба мо медиҳад, чӣ гуна мегузаронем? Оё мо худро дар ҳақиқатҳое, ки Худо дар Каломи худ ба мо додааст, қавӣ мегардонем, ё дар муҳити бароҳат хоб меравем, танҳо барои он ки вақте Шайтон оташ мепартояд, ногаҳон бедор шавем ва худро дар ҳузури душман беқувват ёбем?
Онҳое, ки ғизо намегиранд, наметавонанд мубориза баранд. Биёед вақтеро, ки Худованд ба мо медиҳад, истифода барем, то дар дониши шахсии худ аз Ӯ афзоиш ёбем ва дар муошират бо Ӯ роҳ равем. Он гоҳ мо қувват хоҳем дошт, ки ба ҳамлаҳои нав муқобилат кунем ва аз афтодан ба ғуломии бераҳмтар аз он чизе, ки аз он фирор кардаем, пешгирӣ кунем.
Ҳангоме ки мо интизорем, бигзор мо ҳар рӯз то омадани Ӯ бо имони бештар зиндагӣ кунем ва Масеҳро пеш аз дигарон гузорем, зеро Ӯ сазовори ҳама чизест, ки мо дорем ва ҳастем.
