Донистани он, ки бӯи доимии Масеҳ ба Худо мебарояд, як далели аҷиб аст. Шахсияти Ӯ ва кори Ӯ, ки ба Худо ва Падари Ӯ шодии бепоён меорад, асоси ҳар як баракат аст. Мо дар назди Худо истодаем, ки дар Писари маҳбуби Ӯ қабул шудаем. Вақте ки Худо ба Масеҳ дар ҷалол менигарад, Ӯ моро дар Ӯ мебинад. Вақте ки Ӯ ба мо менигарад, Ӯ Масеҳро дар мо мебинад.
Танҳо пас аз анҷом ёфтани наҷот Худо метавонист дар бораи зисти Худ дар миёни халқи наҷотёфтаи Худ сухан гӯяд. Ҳузури Худованд дар миёни халқи Ӯ ҷалоли тоҷест, ки онҳоро аз ин ҷаҳон фарқ мекунад. Мусо гуфт: «Пас чӣ тавр маълум хоҳад шуд, ки халқи Ту ва ман дар назари Ту файз ёфтаем, магар ин ки Ту бо мо биравӣ? Пас мо, халқи Ту ва ман, аз ҳамаи халқҳое, ки бар рӯи замин ҳастанд, ҷудо хоҳем шуд» (Хур. 33:16). Пас, хеле муҳим аст, ки мо роҳҳои худро мутобиқ созем, то онҳоро бо Он ки дар он ҷо зиндагӣ мекунад, мувофиқат кунем ва чашмони мо танҳо ба Ӯ нигаронида шаванд. Он гоҳ Рӯҳи Муқаддас озод хоҳад буд, ки Худованд Исоро дар назди мо баланд бардорад.
Ба қарибӣ мо Ӯро дар тамоми зебоии Ӯ хоҳем дид, ва он гоҳ мо бо Ӯ ва монанди Ӯ хоҳем буд. Чӣ рӯзи аҷибе хоҳад буд! Худованд дар миёни наҷотёфтагони Худ, ки дар қудрат ва ҷалол зоҳир мешавад, хоҳад буд. Дар он рӯз мо ҷалоли Ӯро ба таври комил инъикос хоҳем кард. Он гоҳ ҳар зону ба Ӯ хам хоҳад шуд ва ҳар забон эътироф хоҳад кард, ки Исои Масеҳ Худованд аст. Ситоиш ва ибодати умумӣ ба Падар ва Писар дар тӯли асрҳои бешумори абадият дода хоҳад шуд. Дар ҳақиқат, мо ин рӯзро интизорем! «Омин. Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худованд Исо!» (Ваҳй 22:20).
