Тамоми шаб Худованди муборак ва пурҷалол мавриди таҳқири бераҳмонаи пешвоёни динӣ қарор гирифт, ки қаблан марги Ӯро тарҳрезӣ карда буданд. Баъд ба ин озмоиши дуюми масхараомез дар назди довари Румӣ илова шуд, ки бегуноҳии Ӯро эълон кард, аммо амр дод, ки Ӯро тозиёна зананд ва ниҳоят ҳукми беадолатонаи салиб кашиданро содир кард. Сарбозони Румӣ баъд аз он ки Ӯро ба салиб мехкӯб карданд, таҳқири нафратангези худро бо туф кардан, масхара кардан ва осеби ҷисмонӣ илова карданд. Нафрати ҳайратангези яҳудиён ва ғайрияҳудиён — хоҳ мақомоти дунявӣ, хоҳ мақомоти динӣ, хоҳ мардуми оддӣ, ё ҳатто ҷинояткорони маҳкумшуда — аз худ зоҳир шуданро қатъ накард. Ҳатто вақте ки он Азобкаши сабркунанда дар он ҷо овезон буд, онҳо масхаракунии таҳқиромези худро идома доданд. Чӣ қадар равшан, ҳарчанд ғамгинтар аз ҳад, ин намоиши нафрати воқеии дили табиии инсон нисбат ба Худост!
Дар ҳақиқат, файз ва сабри фурӯтанонаи Марди Ғамҳо аз ҳадди тасвир берун аст. Ҳеҷ кас наметавонист шаъну шарафи ором ва хомӯшеро, ки Ӯ беадолатии таҳқирҳо ва осебҳои одамонро таҳаммул кард, дарк кунад. Аммо ҳарчанд Ӯ ин чизҳоро амиқ ҳис мекард, ин барои Ӯ дар муқоиса бо азоби Ӯ дар торикӣ аз соати шашум (нисфирӯзӣ) то соати нӯҳум ҳеҷ буд. Чӣ гуна он фарёди таркшуда бояд ҳар дили имондорро дар амиқтарин қаъри худ ба ҳаракат оварад! Дар ҳақиқат, он барои тамоми коинот пешбинӣ шудааст, то бишнавад, ки одамон дарк кунанд, ки Худованди бегуноҳи ҷалол бояд худаш лаънати доварии даҳшатноки Худоро бардорад, то барои гуноҳи мо кафорат кунад. Ӯ инро бо муҳаббати беҳамто ва аҷиб ихтиёран анҷом додааст. Чӣ манзараи аҷибест, ки дилҳои моро ба ибодати саҷдаомез водор мекунад!
