Дар ин ҷаҳони пур аз ошӯб, Худо барои худ халқе дорад, шогирдони Худованд Исо. Онҳо роҳеро интихоб кардаанд, ки бо азобҳо нишонгузорӣ шудааст, ки дигарон қаблан онро тай кардаанд. Бисёр имондорон аз муноқишаҳои бузург гузаштаанд. Бо вуҷуди ин, онҳо омодаанд, ки ин корро кунанд, то аз намунаи онҳое, ки қаблан буданд, пайравӣ кунанд. Ин мисли артиш аст, ки дар он сарбозони афтода бо навдастаҳо иваз карда мешаванд.
Сарфи назар аз мухолифатҳои зиёд, имондорони нав дар Таслӯникӣ далерона ҷои онҳоеро гирифтанд, ки рафта буданд. Ҳамин тавр, онҳо ҳамроҳ бо дигарон, на танҳо ба таври инфиродӣ, балки ба таври дастаҷамъӣ, ҳамчун ҷамъомадҳои Худо дар Масеҳ Исо, пайравон ё тақлидкунандагон шуданд. Онҳо имтиёзҳои бузурги ба Наҷотдиҳанда тааллуқ доштанро қадр карда, омода буданд, ки барои Ӯ азоб кашанд.
Имрӯз, Исои Носирӣ Масеҳи Худо дар осмон аст (Аъм. 2:33), ва Ӯ дар ҷаҳони оянда ҳамин тавр эҳтиром хоҳад шуд. Дар ҳамин ҳол, мухолифат бар зидди Ӯ хеле ҷиддӣ аст, чунон ки наслҳои зиёди имондорони содиқ таҷриба кардаанд. Павлус, ки як вақтҳо худаш таъқибкунанда буд, аз ҷониби яҳудиён, ки ҳам Худованд Исо ва ҳам пайғамбаронро кушта буданд, мухолифат карда шуд. Чунин мухолифон «Худоро хушнуд намекунанд ва ба ҳамаи одамон мухолифанд, моро аз сухан гуфтан ба ғайрияҳудиён манъ мекунанд, то онҳо наҷот ёбанд» (1 Тас. 2:15–16). Мо набояд имрӯз муносибати дигареро интизор шавем.
