Ин як чизи аҷибе буд, ки ҳар як ҷамъияти муқаддасонро дар ин ҷаҳон номаи Павлус номид, ки ақл ва дили ӯро, самараи шаҳодати ӯро дар Рӯҳ ба ҷаҳон нишон медод. Ӯ ҷамъомади Қӯринтӯсро чунин эълон мекунад; ин на танҳо «хидмати лафзӣ» буд, балки «дар дилҳои мо навишта шуда буд», аммо бешубҳа барои он пешбинӣ шуда буд, ки одамон умуман аз он омӯзанд, чунон ки ӯ мегӯяд, «аз ҳама одамон маълум ва хонда мешавад». Калисо чунин аст: на чизи эътиқодҳо, ё обуна ба мақолаҳои коғазӣ ва сиёҳӣ, ҳарчанд дар ҷои худ пок бошанд, балки номаест, ки он чиро, ки расул таълим медод ва ҳис мекард, зинда нишон диҳад.
Дар ин ҷо ӯ боз ҳам дуртар меравад; зеро ҳатто дар бораи он муқаддасон, ки ба ӯ чунин шарм ва дард, аммо ҳоло тасаллӣ ва шодӣ оварда буданд, ӯ дудила намешавад, ки бигӯяд, ки онҳо ба таври возеҳ худро номаи Масеҳ нишон медоданд, ки аз ҷониби ӯ хидмат карда мешуд. Павлус метавонад восита бошад, аммо Масеҳ ҳадаф буд; ва чунон ки Худо Қонунро бар санг барои Исроил навишт, ҳоло Рӯҳ Масеҳро бар лавҳаҳои гӯштии дили масеҳӣ нақш мекунад, то ҷаҳон Масеҳро дар Калисо бихонад. Инчунин қайд карда мешавад, ки ин оят мегӯяд, ки онҳо «нома ҳастанд»; ин танҳо масъалаи вазифа нест, балки муносибати мусбатест, ки асоси вазифа аст. Ин ҳақиқат барои мо боқӣ мемонад, ки дар онҳо кор кард; ва Рӯҳи Худои зинда низ чунин аст; ва аз ин рӯ, мо дар нокомии худ беузр ҳастем. Ҳадди ақал бигзор мо онро эътироф кунем ва ҳис кунем, то файз дар мо кор кунад, чунон ки дар онҳое, ки ин қадар кӯтоҳ афтода буданд!
