Чӣ гуна лашкарҳои фариштагон ин падари бузургро аз марҳила ба марҳилаи сафари аҷибаш тамошо мекарданд, то ниҳоят дасти ӯро барои корд задани писараш, он писаре, ки ӯ ин қадар муддати дароз ва бо шавқ мехост, ва барои он ки ӯ ин қадар устуворона ба Худо бовар дошт, диданд. Сипас боз, чӣ имконияте барои Шайтон, ки тирҳои оташини худро партояд! Чӣ қадар ҷой барои чунин пешниҳодҳо: «Агар ту писари ягонаи худро қурбонӣ кунӣ, ваъдаҳои Худо дар бораи насл ва мерос чӣ мешаванд? Эҳтиёт бош, ки аз ягон ваҳйи дурӯғин гумроҳ нашавӣ; ё, агар дуруст бошад, ки Худо чунин гуфтааст, оё Худо намедонад, ки дар рӯзе, ки ту писари худро қурбонӣ кунӣ, ҳамаи умедҳои ту барбод мераванд? Ғайр аз ин, дар бораи Соро фикр кун; агар ӯ Исҳоқро аз даст диҳад, пас аз он ки туро водор кард, ки Исмоилро аз хонаат берун кунӣ, чӣ кор хоҳад кард?» Ҳамаи ин пешниҳодҳо, ва бисёре аз онҳо, душман метавонист ба дили Иброҳим таъсир расонад. Ва худи Иброҳим низ аз минтақаи он фикрҳо ва мулоҳизаҳое, ки дар чунин вақт дар ӯ пайдо мешуданд, берун набуд. Пас ҷавоби ӯ ба ҳамаи чунин пешниҳодҳои торик чӣ буд? Эҳё!
Эҳё табобати пурқудрати Худо барои ҳамаи бадӣ ва харобиест, ки Шайтон ба вуҷуд овардааст; вақте ки мо ба ин нуқта мерасем, мо аз қудрати Шайтон, ки охирин амали он дар марг дида мешавад, халос мешавем. Шайтон наметавонад ба ҳаёте, ки дар эҳё қабул шудааст, даст расонад, зеро охирин амали қудрати ӯ дар қабри Масеҳ дида мешавад; аз он берун ӯ ҳеҷ коре карда наметавонад. Аз ин рӯ, амнияти ҷои Калисо: «ҳаёти вай бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст». Ҷои пинҳонии муборак! Бигзор мо ҳар рӯз бештар аз он шодӣ кунем!
