5 Зеро олами ояндаро, ки дар бораи он сухан меронем, Худо ба фариштагон мутеъ накардааст,
6 Балки касе дар ҷое шаҳодат дода, гуфтааст:
«Чист инсон, ки ӯро ёд кунӣ,
ва фарзанди одам, ки ӯро тафаққуд намоӣ?
7 Ӯро аз фариштагон фақат андак кам кардаӣ;
ва тоҷи ҷалол ва шавкат бар сари ӯ гузоштаӣ;
ӯро бар аъмоли дастҳои Худ ҳукмфармо кардаӣ;
8 Ҳама чизро зери пои ӯ гузоштаӣ». Модоме ки ҳама чизро ба ӯ мутеъ кардааст, пас ҳеҷ чизе намондааст, ки мутеи ӯ набошад. Вале ҳоло ҳанӯз намебинем, ки ҳама чиз мутеи ӯ бошад;
9 Балки мебинем, ки Исо, ки аз фариштагон андак кам карда шуда буд, ба сабаби азоби мамот алҳол тоҷи ҷалол ва шавкат бар сар дорад, то ки ба ҳасби файзи Худо зоиқаи мамотро барои ҳама бичашад.
1 Худое ки аз қадимулайём борҳо ва ба тарзи гуногун ба падарони мо ба василаи анбиё сухан рондааст,
2 Дар ин айёми охир ба мо ба василаи Писараш сухан ронд, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин намуд ва оламҳоро низ ба воситаи Ӯ ба вуҷуд овард.
3 Писараш, ки дурахши ҷалол ва мазҳари моҳияти Ӯ буда, ҳама чизро бо каломи қуввати Худ нигоҳ доштааст, чун татҳири гуноҳҳои моро ба амал овард, ба ямини Кибриё дар афроз нишаст,
4 Ва чӣ қадаре ки аз фариштагон бартарӣ пайдо кард, ҳамон қадар аз онҳо исми аълотаре мерос гирифтааст.
5 Зеро ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:
«Ту Писари Ман ҳастӣ;
Ман имрӯз Падари Ту шудаам»?
Ва боз:
«Ман ба Ӯ Падар хоҳам буд,
ва Ӯ ба Ман Писар хоҳад буд»?
6 Ва боз, вақте ки Нахустзодаро ба ҷаҳон дохил мекунад, мегӯяд:
«Ва бигзор ҳамаи фариштагони Худо Ӯро парастиш кунанд».
7 Дар бораи фариштагон гуфта шудааст:
«Фариштагони Худро ба бодҳо табдил медиҳад
ва хизматгорони Худро ба оташи сӯзон».
8 Аммо дар бораи Писараш гуфта шудааст:
«Тахти Ту, эй Худо, то абад аст,
ва асои садоқат асои салтанати Туст.
9 Адолатро дӯст дошта, аз шарорат нафрат дорӣ.
Бинобар ин Худо, Худои Ту, Туро бо равғани шодмонӣ бештар аз рафиқонат тадҳин кардааст».
10 Ва боз:
«Дар замони қадим Ту, эй Худованд, заминро буньёд кардаӣ, ва осмон амали дастҳои Туст.
11 Онҳо фано хоҳанд шуд, валекин Ту қоим хоҳӣ буд;
ва ҳамаашон мисли ҷомае
ҷиғда‐ҷиғда хоҳанд шуд,
12 Мисли пероҳане онҳоро хоҳӣ печонид,
ва онҳо мубаддал хоҳанд шуд.
Валекин Ту айни ҳамон ҳастӣ,
ва солҳои Ту тамом нахоҳад шуд».
13 Ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:
«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»?
14 Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгузор нестанд, ки барои хизмати онҳое фиристода мешаванд, ки вориси наҷот хоҳанд шуд?
ба Ибриён 2:5–8 · ба Ибриён 2:9 · ба Ибриён 1 · KM92
Дар Ибриён 1 ва 2, бисёр ҷалолҳои Худованд Исо ба мо пешниҳод карда мешаванд. Дар боби 1, мо Ӯро ҳамчун Писари Худо мебинем. Дар боби 2, мо Ӯро ҳамчун Писари Одам мебинем. Ва чаро Писари Худо Инсон мешуд? Сабабҳои зиёде дар боби 2 ба мо пешниҳод карда мешаванд, аммо се маротиба зикр шудааст, ки ин барои он буд, ки Ӯ азоб кашад. Фикри аҷиб!
Дар ояти 9, Ӯ, ки аз фариштагон беохир баландтар буд — ҳамчун Худо, Писар ва Офаридгор ва Нигоҳдоранда ва Вориси ҳама чиз, ва ғайра — аз сабаби азоби марг каме аз фариштагон пасттар карда шуд, ки Инсон шуд. Дар ин ҷо азобҳои кафорати Ӯ ба таври возеҳ ба мо пешниҳод карда мешаванд. Бо як инсон, Одам, гуноҳ ба ҷаҳон ворид шуд, ва марг бо гуноҳ (Рум. 5:12). Инсони аввал гуноҳ ва маргро ба ин ҷаҳон овард. Дар тартиботи Худо, як Инсон мебуд — ки ҳанӯз Худост — ки метавонист бо ҳар ду, барои ҷалоли Худо, ба таври муассир мубориза барад. Аммо ҳеҷ кас аз насли Одам наметавонист ин корро кунад. Ҳамаи онҳо гуноҳ карда буданд ва аз ҷалоли Худо камӣ карда буданд ва маргро ҳамчун музди гуноҳи худ ба даст оварда буданд (3:23; 6:23).
Як инсони бегуноҳ ва муқаддас лозим буд. Ва ҳеҷ кас ёфт нашуд. Ва аз ин рӯ, Писари мубораки Худо худаш Инсон шуд, Инсони Дуюм — зеро ҳамаи дигарон танҳо такрори инсони аввалини ноком буданд — ва Одами Охирин — зеро ҳеҷ гоҳ дигаре лозим нахоҳад шуд. Дар Ибриён 2:5–8, ба мо гуфта мешавад, ки ҳамчун Инсон ҳама чиз ба Ӯ тобеъ хоҳад шуд. Ӯ дар ҷаҳони оянда ҳукмронӣ хоҳад кард. Аммо аввал зарур буд, ки Ӯ азобҳои маргро таҳаммул кунад, ва «маргро барои ҳар чиз бичашад» (jnd). Чӣ қадар аҷиб аст, ки ба қафо нигоҳ кунем ва бубинем, ки кор анҷом ёфтааст, ва ҳоло Ӯро бо ҷалол ва шараф тоҷдор бубинем!
