Дар мулоҳизаҳои қаблии худ мо фикри аҷиберо баррасӣ кардем, ки Писари Худо барои азоб кашидан Инсон шудааст. Мо аввал марги азоби Ӯро баррасӣ кардем (Ибр. 2:9), ва сониян, комил шудани Ӯро тавассути азобҳо барои пешвои наҷоти мо будан, бисёр писаронро ба ҷалол овардан (ояти 10).
Дар ояти 18-и боби 2, мо метавонем дар бораи як намуди дигари азобе, ки Ӯ таҳаммул кард, мулоҳиза кунем. Дар ояти 17, ба мо гуфта мешавад, ки барои Ӯ дар ҳама чиз мисли бародаронаш шудан зарур буд — ба ҷуз гуноҳ (4:15). Чӣ файзе аз ҷониби Ӯ, ки Ӯ метавонист ҳаётро дар ин ҷаҳон, чунон ки шумо ва ман медонем, таҷриба кунад, то ки Ӯ ҳоло дар ҳузури Худо барои мо Коҳини Олии меҳрубон ва вафодор бошад. Шояд ҳеҷ кас он чизеро, ки шумо аз сар мегузаронед, дарк накунад, аммо Ӯ дарк мекунад, ва ҳоло ҳам барои шумо шафоат мекунад.
Калимаи «васваса» дар ояти 18 метавонад «озмудашуда» тарҷума шавад ва ҳам фикри васвасаро ҳамчун пешниҳоде, ки моро ба гуноҳ ҷалб мекунад, ва ҳам озмоиш ё санҷишеро, ки мо метавонем таҳаммул кунем, дар бар мегирад. Он комилияти Худованд Исоро ба мо пешниҳод мекунад. Вақте ки Ӯ аз ҷониби иблис дар биёбон васваса шуд, худи пешниҳоди берун рафтан аз иродаи Падараш ба Ӯ азоб овард. Баръакси Ӯ, мо табиати гуноҳкоре дорем, ки ба пешниҳодҳои берун рафтан аз иродаи Худо ҷавоб медиҳад. Аммо Худованди мубораки мо, ки аз васваса азоб кашид, қодир аст, ки дар соати васваса ба мо кӯмак кунад ва моро водор созад, ки бо қуввати Ӯ ва бо истифода аз Каломи Худо пирӯз шавем.
Мо инчунин метавонем Худованд Исоро дар ҳамаи озмоишҳое, ки Ӯ дар роҳ таҳаммул кард, баррасӣ кунем. Ӯ ин озмоишҳоро барои ҷалол додани Худо дар онҳо, ва инчунин барои он ки Ӯ қодир бошад, ки дар соати озмоиши мо ба мо кӯмак кунад, таҷриба кард.
Дар ояти 10, Ӯ азоб кашид, то ки Пешвои мо бошад. Дар ояти 18, Ӯ азоб кашид, то ки Ӯ метавонад ба назди мо ояд, то дар азобҳои мо ба мо кӯмак кунад. Ҳама ситоиш ба номи Ӯ!
