10 Зеро лозим буд, ки Ӯ, ки ҳама чиз барои Ӯст ва ҳама чиз аз Ӯст, барои ин ки фарзандони бисьёрро ба ҷалол бирасонад, Пешвои наҷоти онҳоро ба воситаи уқубатҳо комил гардонад.
9 Балки мебинем, ки Исо, ки аз фариштагон андак кам карда шуда буд, ба сабаби азоби мамот алҳол тоҷи ҷалол ва шавкат бар сар дорад, то ки ба ҳасби файзи Худо зоиқаи мамотро барои ҳама бичашад.
1 Пас, эй бародарони муқаддас, ки дар даъвати осмонӣ шарик ҳастед, ба Расул ва Саркоҳини эътирофи мо — Исои Масеҳ назар дӯзед,
2 Ки Ӯ ба Он ки Ӯро таъин намуд, амин буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи Ӯ амин буд.
3 Зеро Ӯ нисбат ба Мусо сазовори ҷалоли бештаре гардид, чунки меъмори ҳона, назар ба худи ҳона, эҳтироми бештаре дорад;
4 Зеро ки ҳар хона меъмори худро дорад, валекин меъмори ҳама чиз Худост.
5 Ва Мусо дар тамоми ҳонаи Ӯ мисли хизматгузор амин буд, то шаҳодат диҳад дар бораи чизҳое ки дар оянда бояд гуфта шавад.
6 Аммо Масеҳ мисли Писар аст бар ҳонаи Ӯ; ва ҳонаи Ӯ мо ҳастем, ба шарте ки ҷуръат ва фахри умедро то ба охир боматонат нигоҳ дорем.
7 Бинобар ин, чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд, «имрӯз агар овози Ӯро бишнавед,
8 Дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб, мисли рӯзи озмоиш дар биёбон,
9 Ки дар он ҷо падарони шумо Маро озмуданд; Маро имтиҳон карданд, агарчи аъмоли Маро чил сол дида буданд.
10 Ба ин сабаб бар ин насл дарғазаб шудам ва гуфтам:
ҳамеша дилашон гумроҳ мешавад, ва роҳҳои Маро нафаҳмидаанд;
11 Ва Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман доҳил нахоҳанд шуд».
12 Эй бародарон, бохабар бошед, ки касе аз шумо дили шарир ва беимоне ки аз Худои Ҳай рӯй мегардонад, надошта бошад,
13 Балки якдигарро ҳар рӯз насиҳат диҳед, то даме ки «имрӯз» гуфта мешавад, ки касе аз шумо ба фиребҳои гуноҳ афтода, саҳтдил нашавад.
14 Зеро ки мо шарикони Масеҳ гардидаем, ба шарте ки асоси эътимоди худро то ба охир боматонат нигоҳ дорем,
15 Чунон ки гуфта мешавад:
«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед,
дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб».
16 Зеро киҳо буданд, ки шунида, ошӯб бардоштанд? Оё на ҳамаи онҳое ки ба туфайли Мусо аз Миср берун омада буданд?
17 Ва бар киҳо Ӯ чил сол дар ғазаб шуд? Оё на бар осиёне ки ҷасадҳошон дар биёбон фурӯ ғалтид?
18 Ва дар ҳаққи киҳо Ӯ қасам хӯрд, ки ба оромии Ӯ дохил нахоҳанд шуд? Оё на дар ҳаққи онҳое ки беитоатӣ карданд?
19 Ва мо мебинем, ки онҳо аз боиси беимонӣ натавонистанд дохил шаванд.
ба Ибриён 2:10 · ба Ибриён 2:9 · ба Ибриён 3 · KM92
Дар мулоҳизаи дирӯза, мо дидем, ки Ӯ, ки Писари Худост, Инсон шудааст. Сабабҳои зиёде дар Ибриён 2 барои он ки чаро Ӯ Инсон мешуд, ба мо дода шудаанд, аммо се маротиба зикр шудааст, ки ин барои он буд, ки Ӯ азоб кашад. Фикри аҷиб!
Қаблан, мо дар ояти 9 азобҳои кафорати Ӯро баррасӣ кардем. Дар ин ҷо, дар ояти 10, як намуди дигари азоб ба мо пешниҳод карда мешавад. Худованд Исо ҳамчун Сардор, ё Пешвои наҷоти мо зикр шудааст. Чунин ба назар мерасад, ки ба роҳбарии Мусо ва сипас Еҳушаъ, ки фарзандони Исроилро аз Миср, тавассути биёбон ва ба Замини Ваъдашуда оварданд, ишора мешавад. Имрӯз, мо Пешвое дорем, ки аз Мусо бузургтар аст (Ибр. 3) ва аз Еҳушаъ бузургтар аст (Ибр. 4). Худованд Исо, Пешвои бузурги мо, бисёр писаронро ба ҷалол меорад! Аммо, то он рӯзе, ки мо ба ҷалол мерасем, Ӯ моро тавассути биёбон роҳбарӣ мекунад. Оё сафари биёбон сафари осон аст? Оё он барои фарзандони Исроил сафари осон буд? Не, барои онҳо дар роҳ душвориҳои зиёде буданд, ва барои мо низ, ҳаёти мо дар ин ҷаҳон аксар вақт бо душвориҳо ва азобҳои гуногун ҳамроҳ аст.
Чӣ қадар аҷиб аст, ки мо Пешвое дорем, ки бо ҳамаи душвориҳои роҳ комилан ошно аст. Ӯ тавассути азобҳо комил шуд. Калимаи «комил» дар ин ҷо фикри мувофиқ буданро барои гирифтани вазифа ё мавқеи муайян дорад. Худованд Исо худаш дар ин ҷаҳон азоб кашид, то ки барои мо дар ин ҷаҳон Пешвои мувофиқ бошад. Рӯҳбаланд шавед! Ҳар гуна азобе, ки шумо аз сар мегузаронед, мо Пешвое дорем, ки қодир аст шуморо аз онҳо гузаронад ва ба ҷалол барад, зеро Ӯ худаш як бор дар ин ҷо азоб кашидааст.
