Аввалин зикри номи моҳ дар Библия дар Хуруҷ 13:4 аст, вақте ки Мусо бо халқи Исроил дар бораи хуруҷи онҳо аз Миср сухан меронад. Дар боби қаблӣ, Яҳува ба Мусо ва Ҳорун дастур дода буд, ки Абиб моҳи аввали тақвими онҳо шавад (Хуруҷ 12:1–2).
Аҳамияти наҷоте, ки Яҳува аз номи Исроил анҷом медод, дар тағйири тақвими онҳо инъикос ёфт. Дар ин моҳ баъзе ҳодисаҳои назаррас мавҷуданд, ки ба ин наҷот алоқаманданд. Дар рӯзи даҳум, барраи Фисҳ барои ҳар як хонавода оварда мешуд, сипас дар рӯзи чордаҳум ҳамчун як қисми иди Фисҳ кушта мешуд. Ин ба иди нони бехамиртуруш оварда расонд, ки то бисту якуми моҳ давом кард.
Тақрибан 1500 сол пас, Барраи интихобшудаи Худо дар давоми Фисҳ кушта шуд, то наҷоти боз ҳам бузургтареро анҷом диҳад. Барои онҳое, ки Ӯро ҳамчун ҷойгузини худ қабул мекунанд, хуни Худованд Исо онҳоро аз доварии одилонаи Худо наҷот медиҳад.
Чанде пас аз Фисҳ ва иди нони бехамиртуруш, иди меваҳои аввалин буд, ки дар он халқ қисми аввали ҳосили ҷави худро пешниҳод мекарданд. Ин ид дар бораи эҳёи Худованд Исо сухан меронад: «Масеҳ меваҳои аввалин, сипас онҳое, ки аз они Масеҳанд, дар омадани Ӯ» (1 Қӯр. 15:23).
Исроилиён амиқи ҳақиқатеро, ки ин ҳодисаҳо ба он ишора мекарданд, намедонистанд, аммо аҳамияти он дар он аст, ки он барои онҳо аввалин моҳҳо буд. Ва воқеият бояд барои мо низ аҳамияти аввалиндараҷа дошта бошад. Биёед ҳодисаҳои ҳаёти худро дар атрофи Шахс ва кори Масеҳ мутамарказ кунем.
