Беш аз ҳафт соли дароз аз он вақт гузашта буд, ки ин ҷанговарон дарёи Урдунро убур карда, ба ҳамватанони исроилии худ дар забт кардани Сарзамини ваъдашуда кӯмак карданд. Онҳо ба ӯҳдадории худ вафо карданд. Еҳушаъ онҳоро баракат дода, барои хидмати содиқонаашон ситоиш карда, акнун онҳоро бо сарватҳои зиёд ба назди оилаҳояшон, ки дар моликияти интихобкардаашон дар шарқи Урдун монда буданд, ба хона мефиристад. Ӯ онҳоро насиҳат мекунад, ки ба Худованд ва аҳкоми Ӯ наздик бошанд.
Аммо дар Урдун онҳо истоданд. Ба пеш нигоҳ карда, онҳо тарсу ҳарос, нигаронӣ дар бораи наслҳои худ доранд. Оё онҳо дар оянда аз ҷониби ҳамватанони исроилии худ қабул карда мешаванд, ё аз сабаби ҷои зисташон рад карда мешаванд? Онҳо аз Худованд намепурсанд, ки чӣ кор кунанд, балки қарор медиҳанд, ки нусхаи калон ва таъсирбахши қурбонгоҳи қурбонии сӯхтаниро пеш аз хаймаи Яҳува созанд. Онҳо ин корро ҳамагӣ аз худ мекунанд.
Ин дувуним қабила қаблан чарогоҳҳои бойи шарқи Урдунро барои худ ва чорвои худ интихоб карда буданд, на заминеро, ки Яҳува ба онҳо дар он тарафи Урдун медод. Мо аксар вақт дар он чизе, ки мо онро масъалаҳои дуюмдараҷа мешуморем, ба монанди ҷои зист, кадом пешниҳоди корро қабул кардан ё ҳатто дар вақти холӣ чӣ кор кардан, «интихобҳои оқилона» мекунем. Мо он чизеро интихоб мекунем, ки ба манфиати мост ё он чизе, ки ба мо маъқул аст, на ин ки роҳнамоии Худовандро қабул кунем. Танҳо баъдтар мо оқибатҳои эҳтимолии фарзандони худро дарк мекунем ва кӯшиш мекунем, ки ин натиҷаҳоро пешгирӣ кунем. Оё мо дар он чизе, ки он вақт мекунем, андешаи Ӯро меҷӯем?
