Инҳо суханони аҷибе аз лабони Писари муборак ва муқаддаси Худо мебошанд. Кирм тасвири хории пасттарин аст. Ҳар як гуноҳкори насли Одам метавонад худро ба ин тавр дуруст тавсиф кунад, зеро гуноҳ шаъну шарафи инсониятро аз байн бурдааст, ва мо сазовори хор шудан то хок ҳастем. Аммо дар ин суханон мо мешунавем, ки Он ки Писари комилан беназир ва бегуноҳи Худост, сухан меронад.
Ин забур дар бораи Ӯ ҳамчун қурбонии бузурги гуноҳ сухан меронад — бо файзи ихтиёрӣ худро ҳамчун қурбонӣ барои бардоштани доварии сазовори балои даҳшатноки гуноҳ, дар ҷои гунаҳкор истода, ва он бори даҳшатнокро танҳо бардошта. Мушоҳида шудааст, ки калимаи кирм дар ин ояти мушаххас ба кокус дахл дорад, ки аз он, бо марги он, ранги сурхи хайма ба даст оварда шудааст. Ин воқеан як татбиқи мувофиқ ба қурбонии Худованд Исо аст. Ҳеҷ кас чунин ҷои пасти хориро мисли Ӯ нагирифтааст — Ҳамон ки сазовори баландтарин ҷой дар коинот аст.
Фикр кардан дар бораи мӯъҷизаи он қурбонии ихтиёрӣ бояд дилҳои ҳамаи одамонро дар ҳама ҷо бо эҳтироми амиқ ва қадрдонӣ пур кунад. Аммо дар ҳамон вақт, ки Ӯ худро барои инсоният медод, Ӯ бераҳмона сарзаниш карда мешуд ва хеле нафрат дошт. Чӣ таҳқири нангинеро онҳо бар ин шахси хоксор ва файзбахш рехтанд, ки хомӯшона зӯроварӣ, туф кардан ва суханони таҳқиромезро мисли баррае, ки дар пеши бурандагон ором аст, таҳаммул кард.
Мардум бо Наҷотдиҳанда чунин рафтори нангин карданд, аммо ин бешубҳа бояд ба халқи наҷотёфтаи Ӯ сухан гӯяд. Бигзор он дилҳои моро ба ҳаракат оварад, то ин беэҳтиромии ғамангезро бо додани ибодати амиқтарин ба Ӯ ҳоло ҷуброн кунем, ва ҳоло суруди ибодати шодмонро бедор кунем, ки абадият беист садо хоҳад дод: «Муборак бод номи Худованд аз ин вақт ва то абад!» (Заб. 113:2).
