11 Аз бадӣ дур шавад ва некӣ кунад, талабгори осоиштагӣ шавад ва дар паи он бошад,
14 Ту дурустакак ҷустуҷӯ ва тафтиш ва пурсиш намо, ва инак, агар ин ҳодиса рост ва аниқ барояд, яъне дар миёни ту ин амали зишт рӯй дода бошад, —
13 Ва банӣ‐Исроил Финҳос ибни Элъозори коҳинро назди банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод фиристоданд.
14 Ва бо ӯ даҳ раис: як раис аз ҳар хонадон, аз ҳамаи сибтҳои Исроил буданд, ки ҳар яке раиси хонадони қабилаҳои Исроил буд.
15 Ва онҳо назди банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод ва нисфи сибти Менашше ба замини Ҷилъод омаданд, ва ба онҳо сухан ронда, гуфтанд:
16 «Тамоми ҷамоати Худованд чунин мегӯянд: „Ин чӣ хиёнат аст, ки дар хаққи Худои Исроил кардаед, ки имрӯз аз Худованд гашта, барои худ қурбонгоҳе сохтаед, яъне имрӯз бар зидди Худованд исьён бардоштаед?
17 Оё гуноҳи Фаӯр барои мо кам аст, ки то имрӯз аз он пок нашудаем, ва он вақт вабое ба сари ҷамоати Худованд омада буд?
18 Ва шумо имрӯз аз Худованд гаштаед! Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки шумо имрӯз бар зидди Худованд исьён мебардоред, ва Ӯ фардо бар тамоми ҷамоати Исроил ғазаб мекунад.
19 Вале агар замини моликияти шумо дар назаратон палид бошад, пас ба замини моликияти Худованд, ки хаймаи Худованд дар он соқин аст, бигзаред, ва дар миёни мо мулке барои худ бигиред, валекин бар зидди Худованд исьён набардоред ва, ғайр аз курбонгоҳи Худованд Худои мо, барои худ қурбонгоҳ сохта, моро ба исьёни худ шарик нагардонед.
20 Охир, Охон ибни Зораҳ дар бораи чизи ҳаром хиёнат карда буд, валекин ғазаб бар сари тамоми ҷамоати Исроил омад, ва он шахс барои гуноҳи худ танҳо ба ҳалокат нарасид“».
21 Ва банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод ва нисфи сибти Менашше ҷавоб гардонида, ба раисони хонадонҳои Исроил гуфтанд:
22 «Худованд Худои худоён аст, Худованд Худои худоён аст, Ӯ медонад, ва Исроил хоҳанд донист! Агар мо дар ҳаққи Худованд исьён ё хиёнат карда бошем, Ту моро имрӯз наҷот надеҳ!
23 Агар мо қурбонгоҳро барои он сохта бошем, ки аз Худованд гардем, ва ё барои он ки қурбонии сӯхтанӣ ва ҳадияи ордӣ бар он барорем ва ё қурбониҳои саломатӣ бар он забҳ кунем, бигзор Худованд Худаш бозхост намояд!
24 Балки ин корро мо аз хавфи он кардаем, ки шояд фардо писарони шумо ба писарони мо бигӯянд: „Шуморо бо Худованд Худои Исроил чӣ кор аст?
25 Охир, Худованд дар миёни мо ва шумо, эй банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод, Урдунро чун ҳадде гузоштааст, ва шуморо дар Худованд ҳиссае нест!“ Ва писарони шумо писарони моро ба ибодати Худованд роҳ нахоҳанд дод.
26 Бинобар ин мо гуфтем: барои худ ғамхорӣ намуда, курбонгоҳе бисозем, аммо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ кардан,
27 Балки барои он ки ин дар миёни мо ва шумо ва дар миёни наслҳои мо баъд аз мо шоҳиде бошад, то ки мо ибодати Худовандро ба ҳузури Ӯ бо қурбониҳои сӯхтанӣ ва забҳҳо ва қурбониҳои саломатии худ ба ҷо оварем, ва писарони шумо фардо ба писарони мо нагӯянд: „Шуморо дар Худованд ҳиссае нест!“
28 Ва мо гуфтем: агар ба мо ва ба наслҳои мо фардо чунин бигӯянд, мо хоҳем гуфт: „Ин намунаи қурбонгоҳи Худовандро бубинед, ки падарони мо на барои қурбонии сӯхтанӣ ва на барои забҳ сохтаанд, балки барои он ки дар миёни мо ва шумо шоҳид бошад“.
29 Ҳошо ва калло, ки мо бар зидди Худованд исьён бардошта, имрӯз аз Худованд гардем, ва ғайр аз қурбонгоҳи Худованд Худои мо, ки ба ҳузури хаймаи Ӯст, қурбонгоҳе барои қурбонии сӯхтанӣ, ҳадияи ордӣ ва забҳ бисозем!»
30 Ва ҳангоме ки Финҳоси коҳин ва раисони ҷамоат ва сарқабилаҳои Исроил, ки бо ӯ буданд, суханонеро, ки банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод ва банӣ‐Менашше гуфта буданд, шуниданд, ин дар назарашон писанд омад.
31 Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ба банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод ва банӣ‐Менашше гуфт: «Имрӯз мо донистем, ки Худованд дар миёни мост, чунки шумо ин хиёнатро дар ҳаққи Худованд накардаед; акнун шумо банӣ‐Исроилро аз дасти Худованд раҳо кардед».
32 Ва Финҳос ибни Элъозори коҳин ва раисон аз пеши банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод аз замини Ҷилъод ба замини Канъон назди банӣ‐Исроил баргашта, инро ба онҳо хабар доданд.
33 Ин дар назари банӣ‐Исроил писанд омад, ва банӣ‐Исроил Худоро муборак хонданд; ва аз нияти худ дар бораи он ки бар зидди онҳо ба ҷанг бароянд ва заминеро, ки банӣ‐Реубен ва банӣ‐Ҷод дар он сокинанд, хароб кунанд, даст кашиданд.
1 Петрус 3:11 · Такрори Шариат 13:14 · Еҳушаъ ибни Нун 22:13–33 · KM92
Ҷанговарони қабилаҳои шарқи дарёи Урдун дар Урдун қурбонгоҳи бузурге сохта буданд, ки нусхаи қурбонгоҳи қурбонии сӯхтании Исроил дар назди хайма буд. Ин қабилаҳои дигарро, ки ба хулосаҳои худ ҷаҳида буданд, хеле ба ташвиш овард ва онҳо дар Шилоҳ ҷамъ омаданд, то бар зидди онҳо ҷанг кунанд. Аммо пеш аз ин кор, онҳо як ҳайати шоҳзодагонро барои тафтиш фиристоданд, ки сарварии онро Финеҳос, коҳине, ки қаблан ғайрати худро барои Худованд нишон дода буд, ба ӯҳда дошт. Ин мувофиқи дастуре буд, ки Худо дар Такрори Шариат 13:14 дода буд, ки «пурсед, ҷустуҷӯ кунед ва бодиққат пурсед».
Ҳарчанд ҳайат бо қарорҳои худ омада буд ва худро бо суханони хеле қавӣ баён карда буд, онҳо омода буданд, ки ба тавзеҳи дувуним қабила гӯш диҳанд. Вақте ки онҳоро гӯш карданд, «ин ба онҳо писанд омад». Ба ҳамватанони худ хабар дода, онҳо Худоро баракат доданд ва масъала ҳал шуд.
Худо ин ҳикояро дар Каломи Худ барои омӯзиши мо гузоштааст. Оё мо бар асоси тахминҳои худ амал мекунем, ё чизҳоро бодиққат тафтиш мекунем? Оё мо омодаем, ки ба тавзеҳоте, ки дигарон барои амалҳои худ медиҳанд, гӯш диҳем, ё мо баҳс мекунем ва бар ақидаҳои худ исрор меварзем? Оё мо сулҳро меҷӯем ва онро пайгирӣ мекунем (1 Пет. 3:11)? Оё мо ба Худо шукр мегӯем, вақте мефаҳмем, ки дигарон дуруст буданд ва мо дар хулосаҳои худ хато карда будем?
