Ростқавлӣ, беайбӣ, муносибати ростқавлона дар назди Худо ва инсон — инҳо чизҳои муҳимме ҳастанд, ки бидуни онҳо сухани динӣ, дуоҳои фасеҳ ва иштирок дар калисо ё ҷамъомад беарзишанд. Ин маънои онро надорад, ки масеҳӣ наметавонад хато кунад ё аз идеал дур монад. Агар шумо дар ҷустуҷӯи мардону занони беайб бошед, беҳтар аст, ки фавран ба сарзамини осмонӣ равед, зеро шумо онҳоро дар ин ҷо ҳеҷ гоҳ нахоҳед ёфт. Аммо агар як масеҳии ҳақиқӣ хато кунад, ӯ фавран онро эътироф мекунад. Ӯ ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад, ки беайбии ахлоқӣ аз бартарии зеҳнӣ бузургтар аст. Дар ҳақиқат, Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки доштани истеъдодҳои барҷастаи академӣ, бидуни он муҳаббате, ки охири фармон аст, инсонро ба чизе табдил медиҳад, ки танҳо садо медиҳад (1 Қӯр. 13:1–2). Ҳадафи умри ҳар як масеҳӣ бояд доштани дили беайб ва доштани обрӯи муносибатҳои ростқавлона дар корҳои ҳаёт бошад. Агар шумо корфармо бошед, шумо аз додани музди хуб шод хоҳед шуд; агар шумо корманд бошед, шумо аз додани хидмати хуб лаззат хоҳед бурд.
Савол дода шудааст: «Чаро аксари дарёҳо каҷанд?» Ва ҷавоб дода мешавад: «Дарё вақте каҷ мешавад, ки аз хатти муқовимати камтарин пайравӣ мекунад». Дар таҷрибаи шумо замонҳое фаро мерасанд, ки гуфтани «Не» зарур хоҳад буд, ва дар ин калимаи хурд қудрати бузурге ҳаст, вақте ки он бо қатъият ва шуҷоат гуфта мешавад. Ин калима аксар вақт мисли санги бузурге дар назди баҳр будааст, зеро он бо мавҷҳои пурқуввати васваса рӯ ба рӯ шуда, онҳоро бозпас партофтааст. Озодии динӣ аз рӯи замин нопадид мешавад, ва ҳатто дар сарзаминҳои дӯстдоштаи мо, вақте метавонад фаро расад, ки вафодории бетағйир ба мо ҷони моро арзиш дорад. Агар чунин имтиёз ба мо дода шавад, биёед ба Худо дуо кунем, ки мо шуҷоъ бошем.
