Библия бисёр принсипҳоро дар изҳороти қатъӣ ва мухтасар баён мекунад, ва ин яке аз онҳост. Мо метавонем бипурсем: «Кӣ Худоро эҳтиром кард?» Ҷавоб равшан аст: Худованд Исои Масеҳ.
Ҳарчанд дар солҳои аввали худ аз ҷониби инсон чандон мушоҳида нашуда буд, Падари Ӯ Ӯро медид. Вақте ки Худованд хидмати оммавии Худро оғоз кард, вақте ки Ӯ аз ҷониби Яҳё дар Урдун таъмид гирифт, осмон кушода шуд ва овози Худо шунида шуд: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хеле хушнудам» (Мат. 3:17). Сипас, дар солҳои хидмати оммавии худ, хоҳиши Ӯ ҳамеша иҷро кардани иродаи Он ки Ӯро фиристода буд, буд (Ибр. 10:7). Ӯ ихтиёран роҳеро, ки ба салиб мебурд, пайравӣ кард. «Оё ман ҷомеъеро, ки Падарам ба Ман додааст, нанӯшам?» (Юҳ. 18:11). Чанд сол пас аз эълони аввал аз осмон, ҳангоми тағйири шакли Худованд дар кӯҳ, як фарёди шабеҳ садо дод. Худо боз эълон кард: «Ин Писари маҳбуби Ман аст, ки аз Ӯ хеле хушнудам. Ӯро гӯш кунед!» (Мат. 17:5). Бале, Худованд аз ҷониби Падар эҳтиром карда шуд, ҳарчанд мардум Ӯро ҳанӯз нафрат доштанд, рад карданд ва маслуб карданд. Ӯ ба ҷалол қабул карда шуд ва «дар дасти рости тахти Бузургӣ дар осмонҳо нишастааст» (Ибр. 8:1), ва ба Ӯ «номе дода шуд, ки аз ҳар ном болотар аст» (Фил. 2:9).
Вақте ки мо Худованди худро мешиносем ва дӯст медорем, мо аз он ки Ӯ ба ин тариқ баланд бардошта шудааст, шод мешавем, ва бо хурсандӣ фарёд мезанем: «Баракат ва шараф ва ҷалол ва қудрат ба Он ки бар тахт нишастааст, ва ба Барра, то абад!» (Ваҳй 5:13). Аммо чӣ қадар аҷиб аст, ки бо эҳтиром кардани Ӯ мо низ ҳамчун дар Ӯ будан эҳтиром карда мешавем. Аҷиб!
