Замонҳое ҳастанд, ки муносибати Худо бо халқи Худ хеле печида аст, вақте ки ҳозира пур аз изтироб ва оянда пур аз душворӣ аст. Ҳолати мо мисли ҳолати кӯрон аст, ки дар нисфирӯзӣ дар лабиринт меҷӯянд, риштаи роҳнаморо гум кардаанд!
Мо метавонем бо баъзе масъалаҳои вазифа ё шуғли худ мубориза барем, ва сарнавишти умри мо метавонад аз интихоби фаврӣ вобаста бошад. Мо метавонем битарсем, ки дар интихоби байни даъвоҳои рақиб ва рақобаткунанда, баъзе ғаразҳои худхоҳона, ҷисмонӣ, беарзиш метавонанд ба қарори мо омехта шаванд, ва дар натиҷа мо метавонем нотавонии дарднокеро дар муайян кардани иродаи Худо барои мо таҷриба кунем.
Оё шумо дар ҳайрат ё ноумед ҳастед? Дар миёни фикрҳои изтиробовар, ноустувор ва номуайяни худ, бигзор ин тасаллои шумо бошад: фикрҳои Худо бар шумост, ва Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ бовар мекунанд, роҳнамоӣ ё наҷоти лозимаро медиҳад — шояд на он чизе ки мо интизор дорем ё мехоҳем, балки он чизе ки Ӯ медонад, барои мо беҳтарин хоҳад буд. Ба Худои сутуни абр такя кунед, чунон ки Исроил кард. Ӯ шуморо, чунон ки халқи Исроилро, аз баҳр дар хушкӣ ва аз дарё пиёда мегузаронад (Заб. 66:6).
Бале, ба он чизе ки Ӯ дар ояти боло мегӯяд, бовар кунед ва ба ҳеҷ роҳнамоии нодурусти инсонӣ такя накунед. Мисли Довуд бошед, ки гуфт: «Ман ба Худованд бовар мекунам» (Заб. 11:1). Сипас, вазъияти худро ба дасти Ӯ супурда, онро дар он ҷо гузоред! Баракатҳои ҳозираи худро ба ёд оред ва дахолатҳои файзбахши қаблии Худоро бо наҷотҳои намоён, ки дар натиҷа ба амал омаданд, дар хотир доред. Инҳоро асос барои боварии пинҳонӣ ба оянда қарор диҳед.
