Мо чашмони худро ба дасти рости Ҳашамат дар баландӣ мегардонем, ва дар он ҷо Исоро мебинем, ки бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст. Бале, Касеро, ки Шимъӯн ба ӯ нигоҳ кард, кӯдаки хоксор дар синаи модараш, Касеро, ки Юҳанно маслубшуда ва мурда бар салиб дид, мо ҳоло дар баландтарин ҷой дар ҷалол мебинем. Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар он ҷо гузошт.
Ҳар як дили масеҳӣ аз фикри баланд бардоштани Ӯ ба ҳаяҷон меояд, вале он ҷалоле, ки Ӯро қабул кардааст, Ӯро ҷалолдор накардааст. Ин ягона ҷой дар коинот буд, ки сазовори Ӯ буд. Шогирдони Ӯ тахти Довудро барои Ӯ интизор буданд, ва Ӯ онро дар вақташ хоҳад дошт, бо ҳар тахти дигар; аммо танҳо як ҷой буд, ки сазовори Ӯ буд, вақте ки Ӯ аз миёни мурдагон баромад, ва он тахти Падар дар баландӣ буд. Алмос дар чаҳорчӯбаи тиллоӣ гузошта мешавад, аммо чаҳорчӯбаи он арзиши ганҷро зиёд намекунад, он ягона чаҳорчӯбаи мувофиқ барои он аст; ҳамин тавр бо Исо аст, ки номи Ӯ ҳоло аз ҳар ном болотар аст, ва ки дар осмон бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст; Ӯ дар ҷои дурусти худ дар он ҷост. Худо ба Ӯ гуфтааст: «Ба дасти рости Ман бинишин, то душманони Туро зери пои Ту гардонам» (Заб. 110:1).
Аммо Ӯ дар он ҷо бекор нест, балки пас аз гузаштан аз ҳама азобҳо Ӯ Сардор, ё Роҳбари комилан муҷаҳҳази бисёр писарони Худост.
