Мо Исоро бо ҷалол ва шараф тоҷдор мебинем, ва Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи пирӯз ва тоҷдор бисёр писаронро ба ҷалол мебарад (Ибр. 2:10). Ҷалол сарнавишти мост, зеро мо аз паси Касе меравем, ки дар он ҷост. Ин ҳама барои мардони имон воқеӣ аст, аммо барои онҳое, ки бо чашм роҳ мераванд, не, ва мо бояд аз ҷилои «чизҳои дидашуда» эҳтиёт бошем, ки биниши тезу тунди имонро хира мекунад ва аксар вақт масеҳиёнро ба тарсидан аз одамон, ё ба қадр кардан ва пайравӣ аз онҳо водор мекунад. Аммо бузургтарин мардон ба мо ҳеҷ сарнавиште пешниҳод карда наметавонанд. Марг устоди онҳост; он ваъдаҳои онҳоро масхара мекунад ва ҳамаи умедҳо ва орзуҳои онҳоро шикаста мекунад. Ҳар рӯз шоҳиди ин аст.
Фахри насабнома, шукӯҳи қудрат,
Ва ҳамаи он зебоӣ, ҳамаи он сарват, ки дода шудааст,
Ҳамон соати ногузирро интизор аст,
Роҳҳои ҷалол танҳо ба қабр мебаранд.
Ба ҷуз дар Масеҳ, умеде пас аз қабр нест. Ӯ маргро сарнагун кардааст ва касеро, ки қудрати онро дошт, яъне иблисро, нест кардааст, то онҳоеро, ки аз тарси он тамоми умри худ ба ғуломӣ гирифтор буданд, наҷот диҳад (2:14–15). Ва дар Ӯ мо умеде дорем, ки шарм намедорад. Ӯ моро ноумед нахоҳад кард, ва на ба Худо, ки писарони худро ба ғамхории Ӯ супурдааст, бевафо нахоҳад буд. Ӯ на танҳо як Роҳбари бузург аст, балки Ӯ «Саркоҳини меҳрубон ва содиқ дар корҳои марбут ба Худо» аст, ва Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад. Номи Ӯ ҷалолдор аст, ва бозуи Ӯ тавоно аст, аммо дили Ӯ нарм аст. Ӯ бо корнамоиҳои худ қадрдонии моро ба даст овардааст, аммо бо муҳаббати худ дилҳои моро ба даст овардааст.
