1 Дили шумо музтариб нашавад; ба Худо имон оваред, ба Ман низ имон оваред.
2 Дар хонаи Падари Ман иқоматгоҳ бисьёр аст; ва агар чунин намебуд, магар ба шумо мегуфтам: „Меравам, то ки барои шумо ҷой тайёр кунам“?
3 Ва ҳангоме ки биравам ва барои шумо ҷой тайёр кунам, боз омада, шуморо бо Худ мебарам, то дар он ҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед.
4 Ҷое ки Ман меравам, шумо онро медонед, роҳро низ медонед».
5 Тумо ба Ӯ гуфт: «Худовандо! Намедонем, ки Ту куҷо меравӣ; пас чӣ гуна метавонем роҳро донем?»
6 Исо ба вай гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам; касе наметавонад назди Падар ояд, магар ин ки ба василаи Ман;
4 Ба тавре ки худи мо дар калисоҳои Худо аз шумо фахр мекунем, дар хусуси сабр ва имони шумо дар ҳамаи таъқибот ва азобҳое ки аз сар мегузаронед.
2 Нагузоред, ки фикри шумо зуд ба шубҳа афтад, ва ҳаросон нашавед на аз нубуввати рӯҳ, на аз калом ва на аз номае ки гӯё мо фиристода бошем дар бораи он ки рӯзи Масеҳ фаро расидааст.
3 Ҳеҷ кас ба ҳеҷ ваҷҳ набояд шуморо фирефта кунад, зеро аввал бояд исьён ба вуқӯъ биёяд ва шахси пур аз шарорат, яъне писари ҳалокат, зоҳир шавад.
4 Вай ба ҳар чизе ки Худо ё маъбуд ном дорад, муқобилият нишон медиҳад ва худро аз он баланд мегирад, ба тавре ки дар маъбади Худо нишаста, худро Худо эълон мекунад.
5 Оё дар хотир надоред, ки вақте ки назди шумо будам, инро ба шумо мегуфтам?
6 Ва алҳол шумо медонед он чист, ки ба вай монеъ мешавад, то дар вақти муайян зоҳир гардад.
7 Зеро ки сирри шарорат акнун амал мекунад, вале ҳоло маҳфиёна аст, то даме ки он чи монеъ мешавад, аз миён бардошта шавад, —
8 Он гоҳ шарир зоҳир мегардад, ҳамон ки Исои Худованд варо бо нафаси даҳонаш мекушад ва бо зуҳури омадани Худ несту нобуд мекунад.
9 Омадани ин шарир бо ҳар гуна кувват ва аломот ва мӯъҷизоти сохта аз рӯи амали шайтон аст,
10 Ва бо ҳар навъ талбиси ноҳаққӣ дар вуҷуди нобудшавандагон барои он ки онҳо муҳаббати ростиро қабул накарданд, то ки наҷот ёбанд.
Инҷили Юҳанно 14:1–6 · 2 ба Таслӯникиён 1:4 · 2 ба Таслӯникиён 2:2–10 · KM92
Ҳавворӣ Павлус дар бораи посухи мусбати имондорони ҷавон дар Таслӯникӣ мулоҳиза мекард. Аммо, баъзе одамон дар ҷомеаи маҳаллӣ ба ҳавворӣ ва паёми ӯ сахт муқобилат карданд ва ӯро маҷбур карданд, ки тарк кунад. Аз ин рӯ, Павлус номаи аввалини худро ба Таслӯникиён фиристод, то ҷамъомадро рӯҳбаланд ва тасаллӣ диҳад. Аммо, мухолифон кӯшиш карданд, ки имондорони навро бо чанд роҳ гумроҳ кунанд (2 Тас. 2:2–10). Ҳавворӣ ба онҳо номаи дуюмро фиристод, на барои ислоҳи номаи аввал, балки барои додани кӯмаки иловагӣ дар назардошти он ҳамлаҳо. Шароитҳои шабеҳ имрӯз низ вуҷуд доранд, ва мо бояд эҳтиёткор бошем. Биёед, аз ин рӯ, ҳамеша ба Каломи бехатои Худо баргардем, то масъалаҳоеро, ки бо онҳо рӯ ба рӯ ҳастем, баррасӣ кунем.
Барои эътибори онҳо, имондорони Таслӯникӣ ба Каломи Худо баргаштанд, аммо онҳо ба кӯмаки иловагӣ аз ҳавворӣ ниёз доштанд, зеро дар он вақт Каломи Худо ҳанӯз комил набуд. Ин кӯмак дар ин номаи дуюм, ки Павлус ба онҳо ҳангоми сафари бозгашти худ ба Ерусалим навишт, пешниҳод карда шуд. Душман ҳамлаҳои худро идома дод ва имрӯз ҳам ин корро мекунад. Мувофиқи каломи пайғамбарӣ, ин ҳатто пас аз рабуда шудани Калисо идома хоҳад ёфт. Душман ба халқи Худо бо «сирри беадолатӣ» (2 Тас. 2:7) муқобилат мекунад, то Худованд биёяд, то моро ба назди худ барад ва Рӯҳи Муқаддас ин заминро тарк кунад. Он гоҳ Антихрист, «марди гуноҳ», нақшаҳои худро иҷро хоҳад кард, зеро Худо дар муносибатҳои ҳукуматии худ «энергияи хато»-ро мефиристад, то одамон «дурӯғ»-ро бовар кунанд (ояти 11).
Худованд Исо метавонад имрӯз баргардад ва ҳамаи онҳоеро, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, ба хонаи Падар барад (Юҳ. 14:1–6). Дар ин миён, Ӯ мехоҳад, ки мо хизматгорони содиқи Ӯ бошем. Бигзор мо истодагарӣ кунем, устувор бошем ва бори Ӯро бо сабри ҳақиқӣ бардорем! Ӯ сазовор аст, ки мо ҳама чизро барои Ӯ фидо кунем.
