Бисёр соҳаҳои корӣ пойафзоли мувофиқро талаб мекунанд, ва ин на танҳо ба иҷрои вазифаҳо самараноктар кӯмак мекунад, балки метавонад муҳофизатро низ таъмин кунад. Як коргари сохтмонӣ шояд пойафзоли пӯлодӣ пӯшад, дар ҳоле ки як раққосаи балет пойафзоли поинтӣ мепӯшад. Шумо наметавонистед инҳоро иваз кунед, бидуни он ки ба иҷрои худ дар ҳарду ҳолат таъсири ҷиддӣ расонед. Масеҳиён низ пойафзоли махсус доранд: мо бояд пойҳои худро бо омодагӣ, ё тайёрӣ, ба Инҷили сулҳ бандем.
Ҳар як қисми зиреҳи Худо муҳим аст, ва Павлус инро тасдиқ мекунад, вақте ки мегӯяд: «тамоми зиреҳи Худоро ба бар кунед» (Эфс. 6:11). Сарбозеро тасаввур кунед, ки ба ҷанг меравад, ки ҳамаи таҷҳизоти худро дар хотир дорад, аммо бо пойҳои луч ба ҷанг меравад. Онҳо бешубҳа дар ҳолати ногувор қарор мегирифтанд ва наметавонистанд ба қадри кофӣ самаранок бошанд. Ба ҳамин монанд, як масеҳӣ метавонад ҳақиқат, адолат, имон, наҷот ва ғайра дошта бошад, аммо агар онҳо бо Инҷили сулҳ омода набошанд, онҳо аслан бо пойҳои луч мегарданд.
Зиреҳи Худо зарур аст, зеро мо аз ҷониби душман ҳамла мешавем, аммо дар тамоми ин мо бояд барои сулҳ бори гарон дошта бошем, ва бидуни Инҷил сулҳи ҳақиқӣ вуҷуд надорад. Оё мо омодаем, ки бо дигарон он чизеро, ки Масеҳ барои мо кардааст, бо рафтан ба марг барои гуноҳи мо ва пирӯз аз қабр эҳё шудан, мубодила кунем? Павлус метавонист бигӯяд: «Зеро ман аз Инҷили Масеҳ шарм намедорам, зеро он қудрати Худо барои наҷот барои ҳар касест, ки имон меорад» (Рум. 1:16). Оё мо аз Инҷил шарм медорем? Дар ҳар соҳае, ки худро меёбем, мо метавонем, ба таври содда, ба дигарон дар бораи хушхабар: наҷот тавассути Масеҳ нақл кунем.
Павлус Ишаъёро дар Румиён иқтибос меорад, вақте ки менависад: «Чӣ қадар зебост пойҳои онҳое, ки Инҷили сулҳро мавъиза мекунанд, ки хушхабари чизҳои некро меоранд!» (10:15).
