Бильом яке аз аҷибтарин шахсиятҳоест, ки дар тамоми китобҳои Муқаддас сабт шудааст. Ӯ намунаи гунаҳкори дудила аст. Ин оят ба таври муҳим хислати мухолифи Бильомро нишон медиҳад. Дар таърихи ӯ мо ӯро дар муқобили Худо, зери қудрати ғайб, бо муҳаббати фоидаи молиявӣ фасодшуда мебинем; аз тарафи дигар, эҳтироми зоҳирӣ ва эҳтиром нисбат ба Худо вуҷуд дорад. Ва аз ин ҳам болотар, суханони пайғамбарии ӯ аз зеботарин суханонест, ки дар тамоми Библия ёфт мешаванд.
Ҳамон шахсе, ки гуфт: «Бигзор ман мисли одилон бимирам, ва охири ман мисли ӯ бошад!» инчунин ба Болоқ маслиҳати бад дод, то халқи Худоро ба гуноҳ водор кунад (Ададҳо 23:10; 25:1). Воқеан ҳам шахсияти аҷиб! Аммо мо ҳама бо чунин одамон вохӯрдаем. Онҳо имондор ба назар мерасанд, мо фикр мекунем, ки онҳо шояд имон дошта бошанд, аммо баъзан мо дар шубҳаи ҷиддӣ қарор дорем — мо танҳо наметавонем онро муайян кунем. Воизе бо номи Ралф Эрскин боре дар бораи ин навъ навишта буд: «Ба некӣ ва бадӣ баробар майл дорад, ва ҳам шайтон ва ҳам муқаддас». Аммо, Бильом сарфи назар аз намуди зоҳириаш баъзан, муқаддас набуд. Бильом тасвири яке аз се хусусияти куфр аст, ки дар рӯзҳои охир дида мешавад: роҳи Қобил, хатои Бильом ва исёни Қӯраҳ (Яҳудо 11).
Худованд Исо гуфт: «Ҳеҷ кас наметавонад ба ду хӯҷаин хидмат кунад; зеро ё якеро нафрат хоҳад кард ва дигареро дӯст хоҳад дошт, ё ба яке содиқ хоҳад буд ва дигареро нафрат хоҳад кард» (Мат. 6:24). Бильом мардест, ки кӯшиш кард ба ду хӯҷаин хидмат кунад, аммо дар ниҳоят ӯ танҳо як хӯҷаин дошт: ӯ «музди беадолатиро дӯст дошт» (2 Пет. 2:15). Тавбаи ҳақиқӣ бештар аз танҳо гуфтани «ман гуноҳ кардам» аст. Биёед аз «хатои Бильом» эҳтиёт бошем. Бигзор мо дар амал ва дар рӯҳ ба Худованди ягонаи худ самимӣ бошем.
