Он чизе ки Худоро хушнуд мекунад, ин аст, ки азоберо, ки барои некӣ кардан ва бо «виҷдон дар назди Худо» амал кардан таҳаммул мешавад, бо сабр қабул кунем. Ҳеҷ чиз барои мо табиатан аз ин душвортар нест. Чӣ қадар мо хашмгин мешавем, вақте ки некӯкории мо танҳо боиси мушкилот барои мо мегардад!
Дар ин кор ба мо чӣ кӯмак мекунад? Ду чиз. Аввалан, намунаи Масеҳ. Дуюм, қурбонии кафоратбахши Ӯ ва натиҷаҳои он.
Ҳеҷ кас мисли Худованд Исо некӣ накардааст. Ҳеҷ кас мисли Ӯ ин қадар нодуруст доварӣ, таҳқир ва таъқиб нашудааст. Ғайр аз ин, Ӯ ҳеҷ гуноҳе накардааст, ҳеҷ фиребе дар даҳони Ӯ набуд. Дар Ӯ ё ҳаёти Ӯ чизе набуд, ки ҳатто хурдтарин тӯҳматро ба Ӯ асоснок кунад. Аммо ҳеҷ кас мисли Ӯ азоб накашидааст, ва ҳеҷ кас азобро бо чунин фурӯтанӣ ва комилият қабул накардааст. Ӯ каломи Ишаъёро иҷро кард: «Ӯ ситам дид ва азоб кашид, аммо даҳони худро накушод» (Иш. 53:7). Дар ҳамаи ин Ӯ барои мо намуна буд, зеро мо ба роҳи Ӯ даъват шудаем, ва ба пайравӣ аз қадамҳои Ӯ. Мулоҳиза дар бораи Масеҳ дар тамоми ҷалоли комилияти Ӯ наметавонад ба мо таъсир нарасонад, фикрҳо ва роҳҳои моро ба Ӯ мувофиқ созад. Агар ба азоб кашидан даъват шавем, мо низ худро ба Ӯ, ки одилона доварӣ мекунад, супорем, ба ҷои кӯшиши интиқом гирифтан.
Аммо ҳатто бо ин, мо мисли Ӯ нестем, зеро мо гуноҳ дорем ва Ӯ надошт. Аз ин рӯ, ба мо қурбонии кафоратбахш лозим буд, ки ояти 24 дар бораи он сухан меронад. Ӯ, ки гуноҳе накардааст, «гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт бардошт». Ин чизест, ки комилан аз мо берун аст. Мо наметавонем дар ин ҷо аз қадамҳои Ӯ пайравӣ кунем.
