Метавон гуфт, ки Забур 119 дарозтарин дуои Китоби Муқаддас аст. Дар худи аввал, забурнавис баракатҳоеро, ки бар онҳое, ки дар шариати Худованд роҳ мераванд, мушоҳида мекунад; ва сипас, қариб дарҳол, ӯ ба Худо дар бораи ҳаёти худ сухан мегӯяд: «Кош роҳҳои ман ба риояи қонунҳои Ту равона мешуданд» (ояти 5). Қариб тамоми забур сӯҳбат бо Яҳува дар бораи ин хоҳиш аст.
Бисёр оятҳои маҳбуб пайравӣ мекунанд: «Каломи Туро дар дили худ ниҳон доштам, то ки бар Ту гуноҳ накунам… Чашмони маро кушо, то ки аз шариати Ту чизҳои аҷибро бубинам… То абад, эй Худованд, каломи Ту дар осмон устувор аст… Оҳ, чӣ қадар шариати Туро дӯст медорам! Он тамоми рӯз мулоҳизаи ман аст… Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман… Даромади каломи Ту нур медиҳад; он ба соддаҳо фаҳмиш медиҳад» (оятҳои 10, 18, 89, 97, 105, 130). Каломи Худо барои мо чӣ қадар арзишманд мегардад! Равшании он барои пойҳо ва роҳи мо чӣ қадар зарур аст!
Аммо баъд, пас аз он нотаҳои баланди шукргузорӣ, мо ба ояти охирини ин забур мерасем, ва он комилан ғайричашмдошт аст: «Ман мисли гӯсфанди гумшуда гумроҳ шудам». Бо гиряи дилсӯз, забурнавис ногаҳон ба атроф нигоҳ карда, гӯё мегӯяд: «Чӣ тавр ман ба ин ҷо расидам? Эй Худованд, лутфан маро пайдо кун!»
Барои мо хуб аст, ки иқрор шавем, ки новобаста аз он ки мо қаблан Каломи Худоро чӣ қадар қадр кардаем, мо то ҳол ба гумроҳӣ майл дорем. Ин бояд барои забурнавис як дарки ғамангез буда бошад. Аммо, мо инчунин мушоҳида мекунем, ки ӯ ҳеҷ гоҳ иртиботро бо Он ки роҳҳояшро меҷуст, қатъ накардааст. Ин ҳам дар дилҳои мо як риштаи нармро мезанад. Оё шумо як вақтҳо Худовандро меҷустед, аммо ҳоло худро аз роҳи Ӯ дур мебинед? Ба Ӯ занг занед. Ҳаёти дуои худро фаъол нигоҳ доред. Худои Забур 119 ҳамеша омода аст, ки бандагони гумшудаи Худро ҷӯяд.
