Ин таъқибот нест, ки бисёриҳо дар байни халқи Худо ҳоло меёбанд, балки рӯзи лағжиш аст, ки дар он нигоҳ доштани пойҳо душвор аст. Шамоли гарми таъқибот ба мисли сармои равшане, ки пас аз борони кӯтоҳ заминро мисли шиша лағжонак мекунад, бад нест; ва ин хислати рӯзест, ки мо дар он зиндагӣ мекунем. Домҳои хурди Шайтон аз ҳар тараф ҳастанд; пойҳо мелағжанд ва мелағжанд ва шумо рӯҳафтода мешавед — аммо чаро? Худо мегӯяд: «Оё ҳаёти ҷовидонӣ аз они ту нест? Оё Ман худамро ваъда надодаам, ки ин ҳамин тавр аст? Агар ту ноком шавӣ, Масеҳ ноком намешавад. Агар ту лағжӣ, боз бархез ва идома деҳ, ту дар Ӯ ҳаёти ҷовидонӣ дорӣ». Чӣ! Оё дили ту вақте ки Масеҳ дар осмон аз они туст, ғамгин аст? Ин на танҳо он аст, ки Масеҳ дар осмон аз они мост — он Масеҳ, худи шодии Падар аз они мост — балки дар Масеҳ ҷавоби мо ба ҳама чиз вуҷуд дорад.
Ҳаёти ҷовидонӣ, ки ба ман дар Писари Ту, Худои ман, ваъда дода шудааст! Ин аст он чизе ки ман дорам; ва он ҳаёти ҷовидонӣ марг ва қабрро барои ман комилан тағйир медиҳад. Ҳаёти ҷисм фасодшаванда аст, ҳар рӯз ба сӯи фасод майл дорад. Чӣ файзест аз ҷониби Масеҳ, ки рӯҳро аз он ҷудо кунад. Аммо ман ҳаёте дорам, ки комилан нав аст, ҳаёте, ки аз тухми фасоднопазир таваллуд шудааст, ки ҳеҷ чиз қудрати фасод кардани онро надорад. Ин на танҳо мисли оби покизаест, ки аз санг меҷӯшад, балки обест бо чунин покӣ ва дурахшонӣ, ки шумо наметавонед онро ранг кунед ё фасод кунед.
Аммо биёед аз худ бипурсем: «Оё ин ҳаёти ҷовидонӣ ҳаётеро, ки мо пеш мебарем, нишон додааст?» Имрӯз, масалан, оё мо бо он аз ҳар вазифа гузаштаем? Муқаддас ҳақ надорад коре кунад, агар дар он Масеҳро эътироф карда натавонад. Агар имрӯз шумо ҳаётеро дар ҷисм зиндагӣ карда бошед, шаҳватҳои онро қонеъ карда бошед, ин чиз ва он чизро хоста бошед, шумо ҳамчун касе, ки ҳаёти ҷовидониро дорад, роҳ нарафтаед.
