Лаҳзае, ки ман салибро мегирам, ҳама чиз ҳал мешавад; ин барои Ӯ мувофиқ буд; ин барои Худо мувофиқ буд, ки бо овардани бисёр писарон ба ҷалол Сардори наҷоти онҳоро тавассути азоб комил гардонад — ин барои Худо мувофиқ буд. Бузургии Ӯ баландтарин нигоҳ дошта мешавад. Писар бояд азоб кашад, агар Ӯ ин корро ба ӯҳда гирад.
Он гоҳ ман адолати комилро бар зидди гуноҳ меёбам, аммо дар баробари он муҳаббати бепоёнро ба ман, гунаҳкори камбағал ва беарзиш. Дар он ҷо ман, дар натиҷа, Писари Инсонро ҷалолдодашуда ва Худоро дар Ӯ ҷалолдодашуда меёбам, ва ҳамаи масъалаҳои ахлоқӣ дар ҳузури табиати ошкоршудаи Худо то абад ҳал шудаанд. Ҳама чиз мувофиқи табиати Худо ва барои Худо, ва бо он чизе ки танҳо байни Худо ва Масеҳ гузашт, комилан мувофиқи комилияти онҳо ҳал шудааст. Дар мавриди худам, агар ман ба салиб нигоҳ кунам, мегӯям, ягона нақше, ки ман дар он доштам, гуноҳҳои ман ва душмание буд, ки Масеҳро салиб зад. Ман дар ҷои худ гузошта шудаам ва хоксор карда шудаам, ва бо вуҷуди ин ман асоси бузурги адолати ҳамаи маслиҳатҳои илоҳӣ ва муҳаббати бепоёнро ба худ мебинам; аммо ин маро водор мекунад, ки худамро низ бишносам. Ҳеҷ чизе мисли салиб рушди комил ва зоҳиршавии бадиро нишон надодааст. Бигзор одамон ҳар чӣ мехоҳанд бигӯянд, рушди комили бадӣ аз ҷониби мо дар он ҷо буд, ва рушди комили некӣ пеш аз Худо ва аз Худо.
Вақте ки ман ба таъсири ҳозираи ҳамаи ин дар ин саҳна, ба маънои васеъ, ҳеҷ чизе нест. Саҳна, дар мавриди ҳолати умумии чизҳо, тағйир наёфтааст. Масеҳ ба осмон рафт, вақте ки Ӯ гуноҳҳои моро бо худаш пок кард; аммо дар мавриди ҳолати ҷаҳон дар маҷмӯъ ҳеҷ таъсире нест, гарчанде ки бисёр ҷонҳо наҷот ёфтаанд. Шумо шаклҳои нави бадиро меёбед, аммо дар мавриди ҳолати ҷаҳон, он дар ҳамон ҳолат боқӣ мемонад.
