Лагерь як низоми динии дунявиро ифода мекунад, ки аслан аз ҷониби Худо таъсис ёфтааст, ки ба инсони табиӣ муроҷиат мекунад ва аз одамоне иборат аст, ки зоҳиран бо Худо робита доранд.
- Он бо як маъбади дунявӣ бо зарфҳо ва мебелҳои боҳашамат (Ибр. 9:1–2) фарқ мекард.
- Дар ин маъбади дунявӣ як қароргоҳи дохилӣ мавҷуд буд, ки аз берун пинҳон буд ва ҳамчун «Муқаддастарин аз ҳама» (оятҳои 3–4) маълум буд.
- Дар робита бо ин маъбади дунявӣ, як тартиби коҳинон вуҷуд дошт, ки аз мардум фарқ мекарданд, ки худро ба хидмати маъбад бахшида буданд ва бар онҳо Саркоҳин буд (оятҳои 6–7).
- Дар он ҷо мардум аз коҳинон фарқ мекарданд ва дар хидмати маъбад бевосита иштирок надоштанд (ояти 7).
- Ин низом, ба ин тариқ, нишон медод, ки дар ҳоле ки он давом дошт, ба Худо дастрасии мустақим набуд (ояти 8).
- Ин маъбади дунявӣ, бо коҳинон ва қурбониҳои худ, наметавонист виҷдони покшударо диҳад.
- Як нуқсони назаррас вуҷуд дорад: дар бораи ягон маломат дар робита бо ин низоми динии дунявӣ фикре нест.
Ин аст тавсифи лагерь дар хусусиятҳои муҳими он, ки дар Каломи Худо оварда шудааст. Аммо Калом инчунин масеҳиятро дар тамоми зебоии худ ҳамчун муқобили дақиқи лагерь пешниҳод мекунад. Ҷамъияти масеҳӣ аз одамоне иборат аст, ки на танҳо бо таваллуди табиӣ бо Худо робитаи зоҳирӣ доранд, балки бо таваллуди нав робитаи ҳаётӣ доранд. Ба ҷои ибодати зоҳирӣ дар биноҳои боҳашамат, он ибодати зиндаро дар «рӯҳ ва ростӣ» ҷорӣ мекунад. Ба ҷои як синфи махсуси коҳинон, ки аз одамони оддӣ фарқ мекунанд, ҳамаи имондорон коҳинон бо Масеҳ Саркоҳини бузурги худ мебошанд. Илова бар ин, масеҳият баракати виҷдони покшуда ва дастрасии мустақим ба Худоро бо худ дорад. Ғайр аз ин, азбаски он осмонро ба соддатарин имондор мекушояд, он дар рӯи замин маломати Масеҳро дар бар мегирад.
