Суханони аҷиби рӯҳбаландкунанда барои халқҳое, ки қаблан дар ҷаҳон бе умед ва бе Худо буданд! Чӣ натиҷаҳои аҷиберо қурбонии Худованд Исои Масеҳ дар салиб ба даст овард! Яҳудиён танҳо бо файзи Худо наҷот ёфтанд, аммо онҳо ваъдаи омадани Масеҳро доштанд, ки ба онҳо баракатҳои аҷибе меовард. Ғайрияҳудиён чунин ваъда надоштанд. Аммо файзи Худо дар Исои Масеҳ, мисли шохаҳои токи серҳосили Юсуф, аз девори ҷудоӣ гузаштааст. Наҷоти абадӣ ҳоло ба халқҳо дар ҳамон асос, ки ба яҳудиён аст, эълон карда мешавад.
Ва халқҳо яҳудӣ намешаванд. Онҳо ҳоло шаҳрвандони Ерусалим ва аъзои хонадони Исроил нестанд. Аммо имондорони яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ дар Исои Масеҳ як мешаванд. Онҳо ҳамшаҳрвандони на ягон шаҳри заминӣ, балки «шаҳре ҳастанд, ки асосҳо дорад, ки созанда ва офарандаи он Худост». Шаҳрвандии онҳо берун аз ин ҷаҳон аст. Албатта, танҳо ҳангоми омадани Худованд барои мо, мо ба шаҳри осмонӣ дохил хоҳем шуд, аммо шаҳрвандии мо дар он ҷо аллакай ҳоло, ҳамроҳ бо ҳамаи муқаддасони Худо, муқаррар шудааст.
Аз тарафи дигар, мо «аз хонадони Худо» ҳастем. Ин як воқеияти ҳозираи ба даст омадаест, ки бояд пеш аз рӯзи даъват шудани мо ба манзили осмонии мо қадр ва лаззат бурда шавад. Худо ҳоло хонадоне дорад, ки дар он ҳар як фарзанди Худо ҷои ҳаққонӣ дорад. Ӯ бояд ҳокимияти Худованд Исоро дар он ҷо, ҳамчун Писар бар хонаи Худо, эътироф кунад ва тартиб додани корҳоро ба тавре, ки Худоро ҷалол диҳад, дарк кунад. Агар мо ба номи Худованд Исо ҷамъ шавем, мо мувофиқи ҳақиқати хонаи Худо ҷамъ мешавем ва аз ин рӯ, мо ширинии ҳузури Ӯро дар миёни худ хоҳем донист.
