Яҳудои Исқарют намунаи гунаҳкори пушаймон аст. Ӯ баъзан ба таври ҳамдардӣ, ҳамчун шахси фоҷиавӣ, ки аз сабабҳои самимӣ, вале гумроҳшуда амал мекунад, пешниҳод мешавад, аммо ин нодуруст аст. Пас чаро Яҳудо ба Масеҳ хиёнат кард? Бисёр назарияҳо барои шарҳи рафтори ӯ пешниҳод шудаанд. Яке аз онҳо ин аст, ки ӯ ҳамчун ватандӯст, вақте ки дарк кард, ки салтанат чунон ки ӯ умед дошт, зоҳир нахоҳад шуд, ноумед шуд ва ин ӯро ба муқобили Масеҳ гардонд. Мушкилоти ин назария дар он аст, ки он дар Библия нест.
Ҳисоботи Навиштаҳо дар бораи он чӣ рӯй дод, оддӣ аст. Яҳудо «хазинадор» буд ва аз халтаи пул дуздӣ мекард (Юҳанно 12:6); ӯ дузди тавбанакарда буд! Ӯ ба Масеҳ хиёнат кард, зеро ба пул тамаъ мекард. Шайтон ба ӯ даромада буд, то кори бадро анҷом диҳад (Юҳанно 13:27), ӯро ҳамчун асбоби худ истифода бурд, ва сипас ӯро партофт (Мат. 27:40). Ҳамин тавр «писари ҳалокат» ба «ҷои худаш» рафт (Юҳанно 17:12; Аъмол 1:25). Оқибати фоҷиавӣ!
Яҳудо имондор набуд, чунон ки мо дар Юҳанно 13:10–11 меомӯзем. Дар нури ин, мо набояд дар Яҳудо ҳеҷ гуна тавбаи ҳақиқиро интизор шавем, ва ин воқеан ҳамин тавр буд. Вақте ки оқибатҳои воқеии гуноҳи ӯ ба ӯ маълум шуд, ӯ «пушаймон шуд». Гуноҳ ӯро кӯр карда буд ва меваи он чашмони ӯро кушода буд, аммо тавбаи ҳақиқӣ набуд — танҳо пушаймонӣ. Ин ғами беимонӣ буд: «ғами илоҳӣ тавбаро ба наҷот меорад… аммо ғами ҷаҳон маргро ба вуҷуд меорад» (2 Қӯр. 7:10). Яҳудо ҳатто бегуноҳии Исоро, чунон ки ҳамаи душманони Ӯ карданд, иқрор мекунад, аммо бефоида. Даст задан ба гуноҳ ҳангоми зиндагӣ дар беимонии тавбанакарда ҷонҳоро ба ҳалокат мебарад, сарфи назар аз он ки чӣ қадар пушаймон бошанд. Чӣ қадар ҷиддӣ! Бигзор ҳамаи онҳое, ки инро мехонанд, имрӯз ба Масеҳ рӯ оранд!
