Шоул намунаи гунаҳкори диндор аст. Дар аввал, Шоул умедбахш буд ва мардум ӯро қадр мекарданд. Ӯ аз ҳамзамононаш «аз китф болотар» буд (1 Подш. 10:23). Табиатан, ӯ намуди қувваи ҷисмонӣ дошт, ки мардум метавонистанд ба осонӣ дар ҷанг аз паси ӯ раванд. Дар бисёр мавридҳо ӯ Худовандро эътироф мекард; ӯ аз Самуил пайғамбар тарси эҳтиромона дошт; ва ӯ ҳатто пешгӯӣ мекард, то дараҷае ки мардум мепурсиданд: «Оё Шоул низ дар миёни пайғамбарон аст?» (19:24).
Пас, мушкил дар чӣ буд? Ҷавоб ин аст, ки намуди зоҳирӣ ҳама чиз нест ва ҳатто метавонад фиребанда бошад. Шоул метавонист «намуди зоҳирии хуб дар ҷисм» нишон диҳад (Ғал. 6:12); ӯ метавонист бо суханони динӣ сухан гӯяд, чунон ки дар матни имрӯза дида мешавад. Ифодаҳои шабеҳ дар тӯли ҳаёти Шоул идома ёфтанд, аммо ҳеҷ гоҳ дар ӯ фаҳмиши воқеии рӯҳонӣ ё эҳсоси Худо ё он чизе ки дар вазъияти муайян аз ҷиҳати рӯҳонӣ мувофиқ буд, пайдо нашуд.
Шоул дар се маврид гуфт: «Ман гуноҳ кардам» (1 Подш. 15:24, 30; 26:21). Аммо ҳеҷ гоҳ тағйироти воқеӣ набуд. Ӯ баъзан аз муносибати бераҳмонааш бо Довуд, тадҳиншудаи Худованд, пушаймон менамуд. Аммо дере нагузашта ӯ ба роҳҳои кӯҳнаи худ бармегашт. Шоул ба тӯбҳои резинии кӯҳнае монанд буд, ки мо дар кӯдакӣ доштем: онро бо ангушти худ фишурда, изе мегузорад; аммо ҳамин ки ангушт бардошта мешавад, тӯб ба шакли аслии худ бармегардад. Барои ӯ дар миёни пайғамбарон будан ба мисли дар миёни ҷодугарон будан осон буд.
Имрӯз ҳам Шоулҳо бо мо ҳастанд. Онҳо метавонанд бо «масеҳият» сухан гӯянд ва намуди зоҳирии хуб дошта бошанд, аммо онҳо ҳеҷ эҳсосе аз ҳузури Худо ё Худованд будани Масеҳ надоранд. Фикри ҷиддӣ дар ҳақиқат!
