Дар Забур 22, Масеҳ аз ҷониби Худо тарк карда шуд. На ин ки Ӯ дар он ҷо аз ҷониби мардум нафрат карда нашудааст: говҳои қавии Башон Ӯро иҳота карданд, сагҳо Ӯро иҳота карданд, ҷамъомади шарирон Ӯро иҳота карданд; аммо ҳамаи ин, ки ҳеҷ кас ба ҷуз Масеҳ эҳсос карда наметавонист, дар ҳузури воқеияти даҳшатноки азоби Масеҳ аз дасти Худо — азоби Масеҳ барои гуноҳ чӣ буд? Масеҳ он чиро, ки Худост, ошкор кард, ва ин муҳаббат аст, ҳатто вақте ки сухан дар бораи гуноҳҳои мо меравад. Дар салиб марди беайб, муборак овезон буд, аммо аз ҷониби Худо тарк карда шуд. Чӣ воқеияте дар назди ҷаҳон! Тааҷҷубовар нест, ки офтоб торик шуд — шоҳиди марказӣ ва олиҷаноби ҷалоли Худо дар табиат, вақте ки Шоҳиди Содиқ ва Ҳақиқӣ ба Худои Худ фарёд зад ва шунида нашуд.
Аз ҷониби Худо тарк карда шуд! Ин чӣ маъно дорад? Инсон бо он чӣ кор дорад? Ман дар салиб чӣ нақш дорам? Як нақши ягона — гуноҳҳои ман. Пас, дар ин ҷо касе аз ҷониби Худо тарк карда шудааст ва инро дар назди ҳамаи одамон баланд мегӯяд. Ҳеҷ кас нест, ки бубинад ва ҳамдардӣ кунад. Заноне, ки аз Ҷалил пайравӣ мекарданд, дар он ҷо дур буданд, аммо онҳо нафаҳмиданд. Ин фикрро ба ҳайрат меорад, он соати муқаддас, танҳо, ки аз ҳама чиз пеш ё пас аз он дур аст. Чӣ тавр комилияти Масеҳ дар он намедурахшад! Дар Масеҳ ҳеҷ чизе ба ҷуз комилӣ ошкор нашуд.
Ман ба салиб чӣ меорам? Ман дар он чӣ дорам? Гуноҳҳои ман. Ҳеҷ як беҳудагие нест, ки мо ба Ӯ афзалият надодаем. Чӣ фикри хоксорона барои мо, барои ман! Одил дар азоб барои гуноҳ, Худоро тасдиқ мекунад, гарчанде ки барои худаш умқи азоб аст. Ин итоат буд — азоб то ҳадди аксар; аммо тарк карда шуд. Мо ҳоло медонем, ки чаро ин тавр буд. Ин барои гуноҳ буд, барои гуноҳҳои мо, на барои адолат. Гуноҳҳои мо ягона саҳми мо буданд. Чӣ ҳикояе, ки ин аз ҷониби мо нақл мекунад: аз ҷониби Ӯ, оҳ чӣ муҳаббати муборак!
