Оё ин достони аҷиб нест? Ин маънои онро дорад, ки худи Худо қурбонӣ овард, ки аз он либосҳои пӯст тайёр кард. Сипас Ӯ Одам ва Ҳавворо бо он либосҳо пӯшонд. Онҳо эҳтимол Худоро диданд, ки он қурбониро тайёр мекунад ва меорад. Онҳо ҳеҷ гоҳ чунин чизеро надида буданд, ва тамоми раванд бояд ба онҳо таъсири амиқ расонида бошад.
Дар зери низоми Левитӣ, коҳини хидматкунанда имтиёз дошт, ки пас аз пешниҳоди қурбонии сӯхтанӣ ба Худо аз номи исроилӣ, бо чунин либос пӯшида шавад. Чунин қурбонӣ комилан барои Худо буд, ба истиснои пӯсти он, ки барои коҳини хидматкунанда захира шуда буд (Ибодат 7:8). Ба ибораи дигар, қурбонии сӯхтанӣ, ки комилан барои Худо буд, як қисм дошт, яъне пӯсти он, ки барои истифодаи шахсии коҳини хидматкунанда дода шуда буд. Ин ба мо мафҳуми «либоси пӯст»-ро медиҳад. Мо метавонем дар ин тасвиреро бубинем, ки Худо барои мо дар назар дошт. Ҳамчун писарони коҳинӣ, мо метавонем ба Худо қурбонии Масеҳро пешниҳод кунем, ки барои шодии Ӯст. Воқеан, шодии Ӯ ин аст, ки писарони зиёде барои худ дошта бошад, ки ба ин тариқ либос пӯшидаанд. Ин ба мо «писари гумроҳ»-ро ба ёд меорад, ки падараш хоҳиш кард, ки беҳтарин либосро биёранд, то писари барқароршудаи худро бо он пӯшонад (Луқо 15:22).
Худо моро «дар Маҳбуб» (Эфс. 1:6) қабул кардааст ва моро бо Ӯ пӯшондааст. Вақте ки Худо моро мебинад, Ӯ Писари маҳбуби Худро мебинад, зеро мо «дар Ӯ» ҳастем — имтиёзи аҷиб! Падар моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар Ӯ баракат додааст (Эфс. 1:3). Ин ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Ҳамин тариқ, ҳамчун писарони коҳинӣ, мо метавонем ба Падар Маҳбуби Ӯро пешниҳод кунем: Шахсияти Ӯ, қурбонии Ӯ, ҳама чизе, ки дар бораи Ӯ сухан меронад ва барои Падар гаронбаҳо аст, ва ҳоло низ барои мо. Луқо 15 ба мо кӯмак мекунад, ки файзи Худо ва шодии Падарро фаҳмем. Ҳама ситоиш ба Падар ва Писар!
