Ин дар ҳақиқат як сирри бузургест, ки ақли инсон онро фаҳмида наметавонад. Мо ҳам Худоро дар бузургии мавҷудияти Ӯ фаҳмида наметавонем. Кадом махлуқ метавонад Худои Қодири Мутлақ, Донои Мутлақ, Ҳозири Мутлақро – Худоеро, ки беохир ва абадист, фаҳмад? Мо ҳама нотавон, нодон ва маҳдудем, ва абадиятро ҳам намефаҳмем.
Одамон метавонанд эътироз кунанд, ки танҳо Китоби Муқаддас ба мо дар бораи ин хислатҳои бузурги Худо нақл мекунад, зеро мо Ӯро намебинем ва дида ҳам наметавонем. Аммо тамоми офариниш ба қудрати абадӣ ва илоҳияти Худо шаҳодат медиҳад. Румиён 1:20 дар ин бора шаҳодат медиҳад: «Зеро аз офариниши ҷаҳон сифатҳои ноаёни Ӯ, яъне қудрати абадӣ ва илоҳияти Ӯ, ба воситаи чизҳои офаридашуда баръало намоён ва фаҳмо мебошанд, то ки онҳо узре надошта бошанд». Офаридгор ҳатман бояд аз офаридаи Худ бузургтар бошад. Барои чунин Худое, ки дар ҷисм зоҳир шавад, ба таври ҳайратангез берун аз тамоми тасаввуроти инсонӣ аст. Ин ғайривоқеӣ садо медиҳад ва аз ин сабаб, бисёриҳо ҳатто имконияти онро рад мекунанд. Аммо, агар мо оқилона мулоҳиза ронем, оё бовар кардан душвор аст, ки Худои ин қадар бузург, Худои дорои чунин қудрат ва ҳикмати аҷиб, метавонад худро бо инсон шудан маълум кунад, дар ҳоле ки бузургии ҷалоли илоҳияти Худро нигоҳ дорад?
Зоҳиршавии аҷиби Ӯ дар ҷисм ҳам ба бузургии ҷалоли Ӯ ва ҳам ба бузургии муҳаббат ва меҳрубонии Ӯ нисбат ба инсоният шаҳодат медиҳад. Ба мо лозим нест, ки ҳама чизро дар бораи ин ваҳйи аҷиби Худои зинда дар Шахси Худованд Исо фаҳмем. Аммо ҳарчанд мо намефаҳмем, он ба ҳар ҳол ба ибодати амиқтарин ва парастиши дилҳои мо даъват мекунад. «Зеро ки ҳама чиз аз Ӯ ва ба воситаи Ӯ ва барои Ӯст; ҷалол то абад ба Ӯ бод. Омин» (Рум. 11:36).
