16 Ба гуноҳҳои худ назди якдигар иқрор намоед ва барои якдигар дуо гӯед, то шифо ёбед: дуои боисрори шаҳси одил қуввати бузурге дорад.
14 Чун назди шогирдонаш омад, мардуми бисьёрро гирди онҳо дид, ва китобдононро, ки бо онҳо мубоҳиса мекарданд.
15 Дарҳол тамоми мардум, чун Ӯро диданд, дар ҳайрат монданд ва давон‐давон омада, ба Ӯ салом доданд.
16 Ӯ аз китобдонон пурсид: «Бо инҳо чӣ мубоҳиса мекунед?»
17 Яке аз байни мардум ба ҷавоб гуфт: «Эй Устод! Писари худро назди Ту овардам, ки рӯҳе гунг дорад:
18 Ҳар ҷо, ки вайро бигирад, ба замин мезанад, вай кафк бароварда, дандонҳо бо ҳам месояд ва карахт мешавад; ба шогирдони Ту гуфтам, ки онро берун кунанд, натавонистанд».
19 Ӯ ба ҷавоби вай гуфт: «Эй насли беимон! То кай бо шумо бошам? То ба кай шуморо тоқат кунам? Вайро назди Ман биёред».
20 Вайро назди Ӯ оварданд. Чун Ӯро дид, рӯҳ вайро ба ларза андохт; вай ба замин афтода ва ғел зада, кафк баровард.
21 Ва аз падари вай пурсид: «Кай боз ба ин ҳолат гирифтор аст?» Гуфт: «Аз кӯдакӣ;
22 Борҳо вайро дар оташ ва дар об афканд, то вайро ҳалок кунад; лекин, агар метавонӣ, ба мо раҳм кун ва ёрӣ расон».
23 Исо ба вай гуфт: «Агар имон оварда тавонӣ, барои имондор ҳама чиз имконпазир аст».
24 Дарҳол падари кӯдак фарьёд зада, гирьякунон гуфт: «Имон меоварам, эй Худованд! Ба беимонии ман мадад кун».
25 Чун Исо дид, ки мардум сӯяш шитоб мекунанд, рӯҳи палидро мазаммат намуда, гуфт: «Эй рӯҳи гунг ва кар! Ба ту амр мефармоям, ки аз вай берун рав ва дигар дохили вай нашав».
26 Пас бонг зада, вайро сахт ба ларза андохта, берун рафт; вай монанди мурда гашт, ба тавре ки бисьёр касон гуфтанд, ки вай мурдааст.
27 Лекин Исо дасташро гирифта бархезонд; вай ба по истод.
28 Ва чун ба хона даромад, шогирдонаш аз Ӯ ба танҳоӣ пурсиданд: «Чаро мо онро берун карда натавонистем?»
29 Ба онҳо гуфт: «Ин ҷинс ба ҳеҷ ваҷҳ берун намеравад, ҷуз ба дуо ва рӯза».
10 Ва дар паҳлуи онҳо Ядоё ибни Ҳарумаф дар рӯ ба рӯи хонаи худ таъмир намуд; ва дар паҳлуи ӯ Ҳаттуш ибни Ҳашабнаё таъмир намуд.
Яъқуб 5:16 · Инҷили Марқӯс 9:14–29 · Наҳемьё 3:10 · KM92
Номи Едоё маънои «даъваткунандаи Худо»-ро дорад. Ӯ тасвири мардест, ки барои оилаи худ дуо мекунад. Мардон, чанд нафари мо барои оилаҳои худ дуо мекунем? На танҳо «Худовандо оилаи маро баракат деҳ», балки воқеан дар дуо заҳмат кашида, оилаҳои худро дар назди Худованд дар қурбонгоҳи оилавӣ меорем? Чанд нафари мо ба фарзандони худ иҷозат медиҳем, ки моро ҳангоми сӯҳбат бо Падари Аббаи худ дар зонуҳоямон бишнаванд, дар дуо барои оилаи худ ғолиб омада, медонем, ки гарчанде душман нақша дорад, вақте ки мо оилаҳои худро ба Худованд месупорем, Ӯ нақшаи Худро иҷро хоҳад кард? Вақте ки мо барои оилаи худ ба Худованд дуо мекунем, мо бояд дар хотир дорем, ки на танҳо аз Худованд хоҳиш кунем, ки дар атрофи онҳо девори муҳофизатӣ аз берун гузорад, балки онҳо аз дарун низ мустаҳкам шаванд. Мо наметавонем онҳоро аз душман ҷудо кунем, аммо метавонем онҳоро аз душман бо Каломи Худо, ки дар дуо кошта шудааст, муҳофизат кунем.
Ин мард дар Наҳемё, Едоё, даъваткунанда, девори дуо сохт. Чизҳое дар ҳаёти мо ба миён меоянд, ки душвор, дардовар, хеле сахт рӯ ба рӯ шудан хоҳанд буд. Инҳо чизҳое ҳастанд, ки танҳо бо дуо ва рӯзадорӣ ҳал карда мешаванд. Чунин буд ҳолати писари девонашуда, ки Исо ӯро наҷот дод. Ин марде буд, падараш, ки медонист, ки писарашро вақте ки ба ин эҳтиёҷи бузург дошт, ба куҷо барад. Ва ӯ маҳз ҳамин корро кард. Ӯ писарашро назди Худованд Исо овард ва аз Худованд хоҳиш кард, ки ӯро шифо диҳад. Худованд дуои ӯро шунид ва писарашро шифо дод (Марқӯс 9:14–29). Мо бояд фарзандони худро ба ҳузури Худо барем ва дар тахти файз барои онҳо дуо кунем.
Мо бояд, мо бояд, мо бояд дар назди хонаҳои худ девори дуо созем, барои бехатарии оилаҳои худ, барои занону фарзандони худ. «Дуои самарабахш ва самимӣ марди одил бисёр кор мекунад» (Яъқуб 5:16).
