Чӣ манзараи зебо: малакути ҳазорсолаи ояндаи Худованд Исои Масеҳ. Ин асри баракати ахлоқӣ ва моддӣ дар рӯи замин хоҳад буд, ки қаблан номаълум буд — боғи сабзтар аз ҳар гуна ташаббуси тағйирёбии иқлими инсонӣ (Ирм. 31:12).
Аммо Ишаъё 61 бо ояте оғоз мешавад, ки Худованд Исо онро дар куништ дар Носира ба худ татбиқ кард: «Рӯҳи Худованд Яҳува бар Ман аст, зеро Ӯ Маро тадҳин кардааст, то ба камбағалон хушхабар мавъиза кунам; Ӯ Маро фиристодааст, то ба асирон озодӣ, ва ба кӯрон биноӣ мавъиза кунам, то мазлумонро озод фиристам, то соли мақбули Худовандро мавъиза кунам» (Луқо 4:18–19). Ӯ суханони Ишаъёро тарк кард: «ва рӯзи интиқоми Худои мо» (Ишаъё 61:2). Чаро? Зеро Ӯ худро ҳамчун Он ки рӯзи файзро — баракати рӯҳонӣ, осмонӣ, абадии бесазоворро — ки пас аз марг, эҳё ва баландбардории Ӯ дар осмон қариб 2000 сол давом кардааст, муаррифӣ мекард.
Аммо, имрӯз, бисёриҳо, махсусан дар кишварҳои ғарбӣ, ки ба масеҳият хеле қарздоранд, хушхабари файзро рад мекунанд. Аз ин рӯ, Худо бояд дар доварӣ амал кунад. Бале, «рӯзи интиқоми Худои мо» пеш аз Ҳазорсола хоҳад буд. Дигар пайғамбарони Аҳди Қадим, китоби Ваҳй ва худи Худованд (Мат. 24:21), моро аз ин замони мусибат ҳушдор медиҳанд.
Агар касе, ки ин суханонро мехонад, ҳанӯз имондор набошад, мо аз шумо хоҳиш мекунем, ки ҳоло ба Наҷотдиҳанда рӯ оред, зеро пас аз марг ё Раптура, ки ҳарду метавонанд дар ҳар лаҳза рӯй диҳанд, имконияти дуюм нахоҳад буд (Масалҳо 27:1; 2 Тасл. 2:7–11).
