Ба Еҳушаъ Худованд гуфт: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва аз ту даст намекашам». Мо метавонем ба худ хеле дуруст бигӯем: «Аммо ман Еҳушаъ нестам. Ӯ марди хеле барҷастаи имон буд, ва ман имондори хеле ночиз ва аксар вақт хеле заиф ҳастам. Оё ин барои ман каме беҷуръатӣ ва беадабӣ нахоҳад буд, ки оромона тахмин кунам, ки ваъдае, ки ба ӯ дода шудааст, барои ман низ ҳамин қадар эътибор дорад?» Аз ин оятҳо кашф кардан хушнудӣ аст, ки чунин татбиқи ин ваъдаи қадимӣ ҷуръати тахмин нест, балки ҷуръати имон аст. Ҳақиқат ин аст, ки он чизе ки Худост, Ӯ нисбат ба халқи Худ дар ҳама замонҳо ва ҳолатҳост. Дар Ӯ ҳеҷ тағйирот ва сояи гардиш нест. Ӯ дар ин давра нисбат ба халқи Худ камтар нахоҳад буд, назар ба он ки дар давраи гузашта буд. Мо метавонем комилан ба Ӯ такя кунем:
Онҳое, ки ба Ӯ комилан эътимод доранд
Ӯро комилан ҳақиқӣ меёбанд.
Ин албатта ҳамин тавр аст, аммо хуб аст, ки ҳангоми иқтибос овардани ин суханони хушбахтона ба калимаи ёфтан таъкид кунем, зеро ин ҳам ҳақиқат аст, ки Ӯ ба онҳое, ки ба Ӯ комилан эътимод надоранд, комилан ҳақиқӣ аст. Имони ноқиси онҳо ҳеҷ гоҳ Ӯро ба бевафоии ноқисона водор намекунад. Не! Аммо имони ноқиси онҳо диди онҳоро дар бораи вафодории Ӯ хира мекунад, ва шояд онҳо ҳеҷ гоҳ Ӯро комилан ҳақиқӣ наёбанд, ҳеҷ гоҳ воқеан ба он бедор нашаванд, ҳамчун чизи даркшуда ва лаззатбахш, то он даме ки онро дар ҷалол кашф кунанд.
