Шумо дар хотир доред, ки дар лаҳзае, ки Масеҳ дар Урдун таъмид гирифт, Рӯҳи Муқаддас мисли кабӯтар, он рамзи покӣ ва нармӣ, на мисли «оташ», балки мисли кабӯтар бар Ӯ фуруд омад. Кабӯтар, гӯё, ҷои истироҳат ёфта буд. Шумо инчунин дар хотир доред, ки вақте Нӯҳ кабӯтарро аз киштии худ фиристод, ӯ онро ду маротиба фиристод, ва он баргашт. Ва чаро? Зеро дар об чизе ба ҷуз ҷасад набуд, ва барои пойҳои кабӯтар ҷои истироҳат набуд. Ниҳоят, дар дафъаи сеюм, кабӯтар чизеро дар болои об ҳамчун ҷои истироҳат ёфт; дар саҳнаи эҳё вай ҷои истироҳат барои пойҳои худ ёфт.
Ва муддати дароз Рӯҳи Муқаддас бар ин ҷаҳон парвоз мекард, пеш аз он ки ҷои истироҳат пайдо кунад. Ниҳоят Ӯ дар сурати кабӯтар бар Исо омад. Рӯҳи Муқаддас чаҳор ҳазор соли дароз бар ҷаҳон парвоз мекард, ва чӣ дид? Ҷасади ахлоқӣ дар ҳама ҷо! Қайд кунед, вазн кунед, агар хоҳед, муқобилат кунед! Ӯ чизе ба ҷуз ҷасади ахлоқӣ надида буд. Шумо чӣ маъно доред, шояд пурсед, аз ҷасади ахлоқӣ? Он чизе ки мурда, нафратовар ва танҳо барои партовгар мувофиқ аст. Ӯ инсонро, ҳар инсонро, дар ҳолати воқеии гуноҳи худ, чунон ки Худо ӯро мебинад, дид.
Гуноҳ дар ҳама ҷо буд; аммо ниҳоят лаҳзае меояд, ки марди бегуноҳ, муқаддас дар ин саҳна пайдо мешавад, ва Рӯҳи Муқаддас мисли кабӯтар бар Ӯ фуруд меояд. Ниҳоят Кабӯтари осмонӣ дар ин ҷаҳони гуноҳ ҷои истироҳат ёфтааст. Оҳ, ин лаҳзаи аҷиб буд. Чаро Ӯ бар дигарон истироҳат накард? Шумо мебинед, гуноҳ дар ҳама ҷо буд. Наҷот анҷом дода нашуда буд. Аммо ниҳоят касе меояд, ки Ӯ метавонад бар Ӯ истироҳат кунад, ба шарофати он чизе ки Ӯ дар шахсияти худ буд, бегуноҳ, Муқаддаси Худо, ва бар Ӯ Рӯҳи Муқаддас мисли кабӯтар фуруд меояд ва бар Ӯ мемонад.
