Дар матни имрӯза, Худованд Исо бори дигар «коҳини бузург» номида мешавад (Ибр. 10:21; муқ. 4:14). Ҳамин тариқ, ду маротиба дар ин нома коҳинияти Масеҳ «бузург» номида шудааст.
Ибриён номаи муболиғаҳост ва калимаи «бузург»-ро барои тавсифи Масеҳ истифода мебарад. Он инчунин калимаи «беҳтар»-ро дар якчанд маврид барои нишон додани бартарии хидмати коҳинии Ӯ дар муқоиса бо заъф, бефоидагӣ ва хатогии низоми Ҳорунӣ истифода мебарад. Дар бобҳои қаблӣ, мо дар бораи коҳинияти Худованд барои заъфҳои мо ҳамчун мусофирон дар биёбон хондем, аммо ҳоло мо Ӯро ҳамчун коҳин дар робита бо ибодати худ мебинем. Тавассути Ӯ, мо метавонем ҳамчун ибодаткунандагон тавассути «роҳи нав ва зинда» наздик шавем. Калимаи «нав» дар ин ҷо калимаи маъмулӣ нест, балки ба маънои аслии «нав кушташуда» аст. Ин як наздикии ҳамешагӣ, муассир ба Худост, ки бар қурбонии ягонаи Масеҳ асос ёфтааст; он ҳамчун «зинда» тавсиф шудааст, дар муқоиса бо шаклҳои мурдаи низоми яҳудӣ.
Дар он низом, ҳар сол «ба ёд овардани» гуноҳҳои мардум вуҷуд дошт (ояти 3). Ягона мавриде, ки дар Аҳди Ҷадид калимаи «ба ёд овардан» истифода шудааст, дар 1 Қӯринтиён 11:24 аст. Дар он ҷо ҳамчун «ёдбуд» тарҷума шудааст. Барои онҳое, ки таҳти низоми яҳудӣ буданд, ин ҳар сол ёдбуде буд, ки гуноҳҳои онҳо бартараф нашудаанд; аммо барои мо ин «ба ёд овардани» гуноҳҳои мо нест, балки ба ёд овардани Ӯст. Дар ин ҷо ба мо насиҳат дода мешавад, ки «ҷамъомади худро тарк накунем» (ояти 25). Бигзор мо ин наздикиро ба қудси қудсҳо тавассути «роҳи нав ва зинда» бештар ва бештар қадр кунем!
